لایقِ حقیقی عشق؛ لحظاتی دوست‌داشتنی که ، همچو واپسین دقایق قبل از تماس آخرین پرتوهای خورشید با خط افق، به آن‌ها چنگ می‌زنم. لحظاتی که، برای من، حس ابدیت می‌دهند. ثانیه‌هایی که برای خاطره‌انگیز بودن تک به تکشان، شکرگزارم. افکارم، طوری سبک‌بال در هم می‌آمیزند که گویی پرهای گم‌گشته‌ی پرندگانند، پرندگانی مفقود در میان ابرهای ذهن طوفانی من. ظلمات طوفان، به چشمم وهم‌انگیز است. حتی ارواح هم، در تاریکی به چشم نمی‌آیند؛ فقط و فقط وجود افکارم را حس می‌کنم. چمپاتمه‌زده بر روی زمین، غرق در رویای این‌که روزی با او آسمان را لمس کنم. یک سایه در این لحظاتِ تهی از اطمینان، چه می‌کند؟

ضحی قلمتو تو گلوم فرو کن لعنتی چطور انقدر بی نظیر مینویسی؟

.

منظورت چیهههههههه تو خیلی خفن :(

‌

خانم خوشگلم بیا از روم رد شو عزیزم

ازش یکم گذشته ولی همچنان جالب‌.

" هر چه داری، به پایِ زندگی بریز تا مرگ چیزی برایِ بردن نیابد ." - حمید رضا صدر