چرا؟ انگار که فهمیدن این که کس دیگه‌ای هم رنج می‌کشه، ما رو تسکین می‌ده. مگه نباید برعکس باشه؟ قرار نبود با رنجِ هم دیگه، حتی غمگین‌تر بشیم؟ پس چرا مچ خودمون رو موقع گشتن دنبال یه زندگیِ فلاکت‌بارتر از مال خودمون، برای دل سوزوندن برای صاحبش، می‌گیریم؟ دیدن زندگی رقت‌انگیز هم‌نوع‌هامون، باعث می‌شه زندگی لجن خودمون درست بشه؟! پس چرا؟ چرا؟