شاید احساس نگرانی و اضطراب داشته باشید. که طبیعیه. چون بنده از خیابون برگشتم خونه و صحنه‌ی نبرد و پرچم‌گردونی رو خالی کردم.

،، می‌دونم که هنوز زندگی ادامه داره. برای همین قوز می‌کنم.

بعد از این شاهکار، باید بگم که روی فالوده شیرازی، شیر ریختم و می‌خورم و نتیجه؟ خارق‌العاده‌ست. تست کنید.

شبت بلند غمت نیز، غمت بخیر شبت نیز. شب است، مردِ حسابی!

در جوانی غمِ او، سخت مرا پیر کند ..

حاج‌آقا مروستی‌زاده وسط سخنرانی‌ش میگه «مگه تو نوح‌ای که فلان کارو بکنی؟» بله حاج‌آقا من نوح‌ام.‌ این‌همه حیوونی که راه دادم تو کشتی‌م رو مگه نمی‌بینی؟

،،

چاره‌ای نیست. خاورمیانه‌را به خاورمان می‌گیریم و ادامه‌ی حیات می‌دهیم.

روانی‌ت می‌کنن بعد می‌پرسن چرا

امروز را به نام مردی نوشته‌اند که با "واژه" وطن را زنده نگه داشت. فردوسی، آن باغبان پیرِ زبان ما، هزاره‌هاست پای ریشه‌های فارسی آب می‌ریزد تا هنوز عطر سخن از تاریخ ایران، برای همه بماند. ابولقاسم، با شمشیر نه، که با شعر ایستاد؛ و هر بیتش، حصاری شد گردِ نام و یادِ ما. در جهانِ پرغوغای فراموشی، صدای او هنوز آرام و استوار می‌گوید: «ایران را با واژه باید ساخت». حالا فردوسی آهسته قلم به‌دست می‌گیرد و می‌نویسد «پی افکندم از نظم کاخی بلند، که از باد و باران نیابد گزند. بسی رنج بردم در این سالِ سی، عجم زنده کردم بدین پارسی».