#منِ_سبز #ننجونِ_درونِ_من ننجونِ درونِ عزیزم؛ [من از بیان احساساتم خوشم نمیاد، اینکه معین کنم این حسی که داره من رو میبلعه چه حسیه برام سخته.. من انسان عجیبیم، اگه زیبایی رو تو کسی ببینم حتما بیانش میکنم بدون ذره ای سختی، اما اصلا دلم نمیخواد از خودم بگم؛ اینکه چرا میخندم،گریه میکنم و چه حسی دارم رو ترجیح میدم انسان ها از اشکال صورتم بفهمن و اگه نفهمیدن ازم نپرسن! میدونی راستش من احساسات خودم رو واسه خودم بدون هیچ سختی توضیح میدم و لذت میبرم و حتما در لحظه انجامش میدم ولی دلم نمیخواد واسه انسانها احساساتم رو تعریف کنم!] -دهمین نامه من به مادر بزرگِ درونم:)-

تمومه؟

#پاراگراف ۴۲_برای پدرم؛ دگر نمیتوانم، چشمانم را میبندم، نفس هایم به شماره میوفتد، قلبم بسان بال گنجشک آرام نمیگیرد، پاهایم گویی درهوا شناور میشود! دست هایم انگار دستان من نیستند و گویا در دستانم زلزله امده باشد؛ حال ادامه دادن ندارم، تا همینجا هم کافی بود، بین احساسات و مغزم میمانم؛ همان دوئل همیشه معروف! همان دوئلی که برسر هر مسئله تابان تر از همیشه در ذهنم میدرخشد! سرم درد میکند، تایم کمی باقی مانده است، چشمانم را باز میکنم، سرم را به سمت‌اش میچرخانم و درمیان جمعیت اورا طلب میکنم، نا ندارم که به او بگویم خسته ام، بگویم دگر توان ندارم و گور بابای بردن! درمیان چشم ها به دنبالش میگردم، از فاصله زیاد مروارید چشمانش به چشمانم میوفتد، همان لبخند همیشگی را سمت دخترک کوچکش روانه میکند؛ محاسن سفیدش را که توجه میکنم، اشک در چشمانم حلقه میزند، برای او باید انجامش دهم، لبانم را میگذینم و سپس میجوم، صورتم را از صورتش بر میگردانم، دگر مجبورم، نه برای خودم؛ برای او مجبورم برای پدرم، برای چشمانی که مدت هاست با امید به من مینگرد! قدمهایم را استوار تر میکنم و انگشتانم را به کف دستم گره میزنم، نفس هایم را عمیق تر از اعماق میکشم، حالا وقت ان فرا رسیده که از نو شروع کنم، یک، دو، سه! حرکت! _سیده زهرا موسوی🌿

وقتی خیلی رندوم دوستام و معلمام از دتر استفاده میکنن، من:🥲 [پ.ن:دتر تو مازنی یعنی دخترم]

🥺🫀

امروز روز جهانی نویسنده هاست؛ چنل شاید نویسنده به تموم اعضهء نویسنده و f.mousavi [ادمین و خواهر شاید نویسنده] ندا [لذت خاص قلم] جانان [جانان] رنتوس [قهوه تلخ] محدثه خانم [محبنا] نویسنده نقلی [نویسنده نقلی] 222 [222] تبریک عرض میکند! امیدوار است قلم‌تان بدرخشد:) "به امید فردایی بالاتر🕊" _مدیریت شاید نویسنده. بماند به یادگار از دهمین روز از دومین ماه پاییز زیبای هزاروچهارصد و سه🍁

چقدر اینجا سکوته.. قبلا انقدر سکوت نبود.

#منِ_سبز #ننجونِ_درونِ_من ننجونِ درونِ عزیزم؛ [من از اینکه حس کنم دارم تلاش نمیکنم متنفرم، مدام باید بهم یکی یاداوری کنه تو عالی هستی و داری خوب پیش میری، این اعصابم رو خورد میکنه! اینکه کسی ازم تعریف نکنه حس میکنم دارم تلاش نمیکنم در حالی که بهترین عملکردم رو دارم به نمایش میزارم! ولی ازت ممنونم که وقتایی که کسی به میاداوری نمیکنه، تو اولین نفری هستی که بهم یاداوری میکنی و من ازت ممنونم:)] -یازدهمین نامه من به مادر بزرگِ درونم:)-