+«دخترْ شهریه، ننه! ازون هاتاٰن ماتانا که پنجشون رختِ چرک و آبِ حوض ندیده. یه طوقِ هفت سنگ وصله‌ی گلوی شیری و یه جفت ستاره، آویزِ نرمه‌ی گوشاش بود. تنِ بدمصبِش رو از مَرمر تراشیدن، موزون و خوش‌قواره، اینگاری که مَهتاب زیرِ پوستش میتپه! انقده نازکه که پیرانِ حریرِ مَلمَلانیش، سخت و چغر میومد به هیکلش. همچینَک عینهو پری، پُر قِر و غمزه، از اتولِ اَبَویش جست پایین که النگوهاش دِلِنگ و دُلنگ کرد و زلف لول لولِش صدتا فرِ دیگه خورد تو هوا. میگن باباش سرهنگ فراریه. و الّا این شوکتِ اعیونی و سر و ریختِ قُدسی رو چه به کوره راهِ ما؟ میخواٰسدم دولا دولا برم دراز شم کفِ پاش، بگم:«حیفه! نرو تو خاک و خُل و پشکلا پاٰشنه طلا!» زیرِ جَر جَرِ بارون، نیم‌کتِ خَزِش رو کرد سایه‌سارِ موهاش و بپر بپرکنون از چاله چوله‌های آب، رسید به درِ حیاطشون. آخ ننه! سی و چار ساٰل عمرم، مُفتِ اون دیقه که باد دومنش رو وَر داد و پَری‌وَش از هولِ حیاش، جَلدی دست برد به قَفاش و کتش رو انداخت. دِ من بنازم شیرِ پاک و نون حلال و اون نگاهِ بی‌گناهی که قدِ یه پلک هم زدن، گرِفت به چشام. با مژه‌های تاب تاب و سوا سوا از نمِ بارون، نگا نگام کرد و بعدم شرمش شد! یوخده لرزید. گوشهٔ لبای گُلیش پَرید. خواسدم بگم:«از هیبتم نترسی دخترْ شهری! واسه شوما، من تا ابدِ خدا، دیواٰرِ عریض و خالی‌ام. توم خبری نی..» نگفدم ولی. واسادم به تماشای خرامان خرامان رفتنش. میگما! گمونم باس مِن بعد، دهنم رو آب بکشم و معتکفِ امامزاده شم. صُبی رفدم تو همه دکونای شهر دور خوردم، شاه مقصود گرفتم واست تا تسبیح بنداٰزی واس خاطرِ نذرم. گیر کردم ننه…» #میم_سادات_هاشمی #بداهه | تمرینِ دیالوگ‌نویسی./ |°@mimsani 🕊

؛ [🖇️📝 : دیروز سرِ کارگاٰه «دیالوگ‌نِویسی» با رویکردِ «زباٰن عامیانهٔ تهرانِ قدیم»، بلافاصله بعد از تدریس، برای مرور و یادگیریِ بهترِ مطالب، تمرینِ بداهه‌نویسی به هنرجوها دادم. عزیزاٰنمم با غایتِ مهر و زیرکی، خفتم کردن و گفتن الا و لِلّا که بایسد شما هم بنویسی. منم نوشتم…]

گُفت:«همه چیز مشمولِ گذر زماٰن می‌شود بجز تو، زیباییِ مثال‌زدنی‌ات و شاٰدیِ بزرگی که دمادم در قلب کوچکِ غمگینم میکاری. زورِ زمان به هر آنچه که به تو مربوط میشود، نمیرسَد! تو تماٰم نمیشوی. در مَن نمیمیری. تو، در متنِ زندگیِ من، یک سرودِ جاودانه‌ای.» #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

تو به قدرِ صُبحی که، جهان به صلح ابَدی برسد، زیباٰیی./

امروز سر کارگاٰهِ «ملاقات با خود» با رویکردِ «پیدا کردنِ مسیر شغلی؟» و «پردرآمدترین مهارت‌ها با ورودِ Ai»، (البته یکی از جلسات این کارگاهه)، متوجه شدم، چقدر دهه‌‌ هشتاد و نودی‌‌ها، برخلاف چیزی که سوشال مدیا سعی داره جلوه بده، تلاشگر، باهوش، خلاق و در عین حال بسیار خسته‌ان! و از دور (بااحترام به همه عزیزانم) تنبلِ بی‌مصرفِ دنبال بطالت و شیطنت دیده میشن چون گویا سعی داشتن همزمان محبوبِ دلِ پدر و مادری که از نسل قدیم هستن باشن، و هم از مدرنیته جا نمونن، پس هم درس و دانشگاه و کنکور پوستشون رو کنده، هم جامعه‌ی امروزی ازشون انتظار داره که بتونن از سن کم، درآمد داشته باشن و دیگه تا قبل سی (حداقل) ماشینشون رو بخرن! و خب جمع این دو با هم، در کنار خوندن زبان و ورزش کردن و فرهیخته بودن، اونقدر گیجشون کرده که عملا توی یک مسیر هم واموندن! و نتایجِ اخیرِ کنکور هم گویا تیر خلاص به خیلیهاشون زده. بعنوان مربیِ این دوره خیلی افسوس خوردم و دلم گرفت و سعی کردم هرطور شده بهشون اثبات کنم، لازم نیست توی ۲۲/۲۳ سالگی، شبیه آدمهای سی و چند و چهل ساله باشن! اینکه توی دهه بیست سالگیت، مشغول ازمون و خطا باشی نرماله! اینکه هی شکست بخوری نرماله! اینکه توی جیبت شپش بپره تا بلاخره به مهارت و مسیر مشخصی برسی نرماله! نه اینکه از همون اول، توی همه چیز مدال طلا بگیری… راستش الان اصلا وقت ندارم که عمیق و فلسفی و ادبی براتون بنویسم. فقط خواستم بگم بعنوان یه خواهر بزرگتر خیلی براتون دعا میکنم و متاسفم که چنین بارِ سنگینی روی دوشتونه…شماها غیرطبیعی، تنبل و ناکارآمد نیستید! شماها جوونهایی هستید که بار اولتونه دارید زندگی میکنید و تازه افتادید توی مسیرِ کشف درونیات خودتون و جهانِ بیرون! انتظارِ بیش ازین رو از خودتون نداشته باشید و دست از مقایسه و راضی نگه داشتن دیگران بردارید❤️‍🩹./

؛ [چند کلمه حرف ساده‌ی هول هولکی خطاب به تویی که نمیشناسمت امّا بی‌اغراق در هفته حداقل یک بار برای شرایطت، بعنوان یک جوان ایرانی، گریه میکنم./ #جدی و نمیتونم بی‌تفاوت باشم.]

چون لینک ناشناس رو از بیوی کانال بله و ایتا موقتاً برداشتم و نمیتونید اینجا پیام بدید. و احتمال دادم سؤال بچه‌های تلگرام، سؤال شما هم باشه، پس صحبتهامون رو اینجا هم قرار میدم.🤍🤏🏻

و مهم‌ترین بخش صحبتهای امشبم تو تلگرام. یه خبرایی تو راهه.✨ پ.ن: آها راسدی، آدرس خونه‌م توی تلگرام: https://t.me/mimsani دقیقا با همین آیدی تو ایتاست

ای خالقِ نجیب نوازش‌گر، اِی حاضرِ ناظرِ همیشه به موقع! ما دُرست توی روزِ مبادا ایستاده‌‌ایم. هر روز، همهٔ امّیدمان را یک‌کاسه میکنیم و باز به وعده‌ی «ان مَعَ العُسر یُسرا»یِ تو، نمیرسیم! حالا موقعِ ما رسیده! وقتش شده پیامبری بفرِستی که با ماٰ، برای ما گریه کند و اقیانوس‌هاٰ را بشکافد و ببرتمان به سرزمینی که در آن «پدرهاٰ دستِ پر به‌ خانه برمیگردند.». ما قبیله‌ی مردُمانِ متظاهریم. متظاٰهر به خوشبختی. شِکم‌سیری! که اخیراً در ایفایِ نقشمان هم شکست خورده‌ایم. در حقیقت مُرده‌ایم و در رؤیاهای موازیِ ‌فرضی و زندگیِ قرضی زنده‌ایم. پولِ نرسیده‌ی فردا را برای قسطِ نان و رب و شکر کنار میگُذاریم، دمبِ آرزوهامان را میچینیم و به تو که مدّتی‌ست علی‌الظاٰهر اجابتمان نمیکُنی، هنوز و همیشه، امیدواریم؛ ای امّیدِ یونس در شبهاٰی لاینتهیِ شکمِ ماهی، ای گلستانِ ابراهیم، نجاٰتِ یوسف، ای نجوای «إقرأ بسمِ ربّک الذی» در گوشِ یتیمی اُمّی، ای برهَم زننده‌ی قواعدِ هَستی، مستجاب‌کننده‌ی حاجاٰتِ ناشدنی.. به دادِ تنهاییِ قبیله‌ات برس./ #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊