امروز حجازی یه چالش گذاشت سر کلاس، تموم که شد از همه خواست به جوابایی که دادن فکر کنن. تهش پرسید: واقعا کجا دارید می‌رید؟ دنبال چی می‌گردید؟ و فکر کنم این سوالیه که هر روز از خودم می‌پرسم و بعدش یه سکوت ذهنمو می‌گیره. من واقعا کجا دارم میرم؟

دیوونه اینم که تو سجده بمیرم .| :))) سجده زیباترین چیزه. زیباترین حالت بدن و وجود داشتن.

سرت رو از شقیقه بزار رو مهر‌ چند دقیقه بمون نمیتونم حال شو وصف کنم انگار سرت رو پاهای خدا گزاشتی ارامشش‌ بهشته .| وقتایی که مغزم به هیچ‌جا نمی‌کشه، همین کارو می‌کنم. و واقعا توصیه‌ی شدید:

زیر بارون، یا یه هوایی که ابریه. .| ++++++

دلم میخواد رو به آسمون بمیرم. اگه برف بیاد که چه بهتر .| :))

می‌دونید، یه جورایی برام جالبه. زندگی هممون پر از شلوغی و بدوبدوئه و در نهایت دلمون می‌خواد آخرین چیزی که می‌بینیم، آسمون و دونه‌های برف باشن. کودکانه، ساده، بی‌شباهت به کسی که هر روز هستیم..

دلم میخواد فقط تموم شدن زندگیم نباشه، به یه دردی بخوره مرگم، خودم به یه دردی بخورم بعد مرگم اگه جنازه ای هم برام باقی نمونه خوشحال میشم و آخ از در سجده ترور شدن_

:)

خودت؟

یه سکانسی بود از فیلم The last samurai و توش آخرین رئیس سامورایی‌ها مرد. تو یه دشت سبز بود و آخرین چیزی که دید یه درخت بود که باد داشت شکوفه‌هاشو می‌برد. خیلی هوس‌انگیزه.

ولی چون دلم می‌خواد کشته بشم احتمالا اینجوری نخواهد بود. شاید زیر آفتاب باشه که همیشه ازش بدم میاد؟ شاید هوا گرم باشه مثلا.