اینا آثار خودسازیه دوستان😌😂

رشته مهندسی عمران دانشگاه تهران رشته مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف رشته مهندسی مکانیک دانشگاه تهران پ.ن کیبوردم یه نفوذی از رشته‌ی ریاضیِ.

📪 پیام جدید اعع چرا برا من هیچ رشته‌ای نمیاااره/: فقط دانشگاه میاره دانشگاه علوم پزشکی ایران دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران #دایگو

📪 پیام جدید رشته مهندسی معماری دانشگاه باهنر رشته مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف رشته مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی رشته مهندسی مکانیک دانشگاه امیرکبیر #دایگو

📪 پیام جدید رشته های علوم پزشکی دانشگاه فرهنگیان 😂 #دایگو

چیزی که بابام دوست داره قبول بشم🤣:

🤣

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

ولی جدا همون مقدار که برونگرای منزوی بودن سخته، درونگرای اجتماعی بودنم سخته فرکزمپل تو‌ جمع قرار میگیری و اندازه ظرفیت یک سالت گرم می‌گیری و حرف میزنی و شوت بازی در میاری و وقتی برگشتی خونه ورژن درونگرات تازه فرصت حمله پیدا می‌کنه و اورثینک اورثینک اورثینک

#رمان_نسل_سوخته #قسمت_پنجاه و پنجم: دستخط تمام وجودم می لرزید ... ساکی که بیشتر از 20 سال درش بسته مونده بود ... رفتم دوباره وضو گرفتم ... وسایل شهید بود ... دو دست پیراهن قدیمی ... که بوی خاک کهنه گرفته بود ... اما هنوز سالم مونده بود ... و روی اونها ... یه قرآن و مفاتیح جیبی ... با یه دفتر ... تا اون موقع دستخطی از پدربزرگم ندیده بودم ... بازش که کردم ... تازه فهمیدم چرا مادربزرگ گفت باید به یکی می دادم که قدرش رو بدونه ... کل دفتر، برنامه عبادی و تهذیبی بود ... از ذکرهای ساده ... تا برنامه دعا، عبادت، نماز شب و نماز غفیله ... ریز ریز همه اش رو شرح داده بود ... حتی دعاهای مختلف ... چشم هام برق می زد و محو دفتر بودم ... که بی بی صدام کرد ... - غیر از اون ساک ... اینم مال تو ... و دستش رو جلو آورد و تسبیحش رو گذاشت توی دستم ... - این رو از حج برام آورده بود ... طواف داده و متبرکه ... می گفت کربلا که آزاد بشه ... اونجا هم واست تبرکش می کنم ... خم شدم و دست بی بی رو بوسیدم ... دلم ریخت ... تازه به خودم اومدم و حواسم جمع شد ... داره وصیت می کنه ... گریه ام گرفته بود ... - بی بی جان ... این حرف ها چیه؟ ... دلت میاد حرف از جدایی میزنی؟ ... - مرگ حقه پسرم ... خدا رو شکر که بی خبر سراغم نیومد... امان از روزی که مرگ بی خبر بیاد و فرصت توبه و جبران رو از آدم بگیره ... دیگه آب و غذا هم نمی تونست بخوره ... سرم هم توی دستش نمی موند ... می نشستم بالای سرش ... و قطره قطره آب رو می ریختم توی دهنش ... لب هاش رو تر می کردم ... اما بازم دهانش خشک خشک بود ... @mjholat

-انتظار امید است-