اگر روزی رسید که تو از سفر بازگشتی و من دیگر نبودم ؛ بدان که هنوز استخوان‌ها و کالبدِ خاکی‌ام که الان به خاک بازگشته هم هنوز تو را دوست می‌دارند. پس غمگین مباش از اینکه دیگر کسی دوستت ندارد ؛ من حتی از آن دنیا هم تو را دوست می‌دارم عزیزکم.

تو آن شعری که من هیچ‌وقت جرئت نکردم بخوانمش‌.

-

چه رفاقتای شیرینی که سر هیچ و پوچ به هم نخورد.

کی گفته یوسف مرده وقتی که من هروقت تو راه می‌بینمت با دستای خونی برمی‌گردم خونه؟

من هنوز بهت نگفته بودم که هروقت ماهُ می‌بینم ؛ واکنش قلبم همونجوره که هروقت تو رو می‌بینم.

- ما بی تو مضطریم تو بی ما چگونه‌ای؟

بودن با تو یه حس غریبه س برام ؛ مثل وقتایی که تیچرم فارسی حرف می زنه. مثل وقتی که یه آشنایی رو بعد از مدتها می بینم. مثل وقتی که بوی بنزین و چسب میاد. مثل وقتی که توی خونهِ مادربزرگم آب می خورم و مزهِ بچگیامونو می ده و یهو کل خاطراتم تداعی می شه. مثل وقتی که یه کتاب شعر و بعد سالها می خونم. نمی دونم حسم نسبت به بودنِ باهات چیه ؛ غریبه. غریبـه س برام. مثل این نوشته که نمی دونم چجوری تهش جمله ها رو ردیف کنم و ببندم درشو. نمی دونم. دوسِت دارما اما نمی تونم بودن باهاتو تصور کنم. شاید اون تیکهِ آهنگ رز سفید من اینجا به کارم بیاد: " تو یه رویایی که نمی رسی به دستم". می دونم که بهت نمی رسم و فکر کردن به وصلِ تو برام شده غریبـه ترین حسِ دنیا.

چرا همه منتظرِ مـاه‍ِ شبِ چهادهَـن وقتی مـاه‍ همیشه توی چشمای تو کامله؟

امروز من چهار ساعت تو مترو بودم ؛ دقیقاً چهار ساعت.

هرچی آدم تو مشهد هست و امروز من دیدم بچه‌ها😂 احساس آدم‌زده شدن بهم دست داده.