وقتی پارانویا داری و حتی به صمیمی ترین رفیقاتم شک داری:

رد پای جنون را در خود حس می‌کنم، مثلا وقت‌هایی که حتی در صد فرسخی من هم نیستی، بوی عطرت در مشامم می‌پیچد. مثلاً لا به لای فرمول های فیزیک و صفحات ریاضی هم تو را می‌بینم که باز داری به من می‌خندی. تو را توی مدرسه، لا به لای گل‌های رز کاشته شده در حیاط می‌بینم که ایستاده ای و شاخه ای از آنها را کنده‌ای و به سمت من گرفته‌ای و می‌گویی: تقدیم به شما. حتی وقت‌هایی که در این شهر نیستی هم تو را می‌بینم که داری منت به سر قالی اتاقم می‌گذاری و روی آن قدم می‌زنی و موهایت را رو به روی آینه‌ام پیچ‌وتاب می‌دهی. رد پای جنون را در روح زخمی‌ام می‌بینم که دستت را می‌گیرم و همراهت با آهنگ مورد علاقه‌ات می‌رقصم. جنون را در خودم حس می‌کنم هنگامی که در خیالم موهایم را از روی صورتم کنار می‌زنی و می‌گویی: عاشق مدل و رنگ موهاتم! آری... من رسماً مرز جنون را رد کرده‌ام و در آن سوی مرزهای دیوانگی در حال زیستنم... اما این مهم نیست، مهم این است که حتی آن سوی مرزها هم باز به یاد تو هستم :)

منو اون امروز با همدیگه ست بودیم.

دوباره امروز رفتم و یه عروس دامادی بودن که یه نفر هم داشت ازشون عکس می‌گرفت ، حالا هرجا من میرفتم فرار کنم تا نبینمشون اون کسی که ازشون عکس می‌گرفت اینجوری بود که: بچها حالا بیاین اینجا. و من فرار می‌کردم. باز میومدن اونجایی که من میرفتم و دختره می‌گفت: بچها بیاین اینور🦖🦖🦖

قیافه من:

من، دو ساعت مونده به امتحان ریاضی:

اون دختری که چشم کل پسرای فامیل و پسرای دوروبرش روشه، دیوونه‌ی یه پسر دیوونه‌تر از خودش شده...

داو کامرونت بشم دامیانو دیویدم میشی؟

کریسمس گذشته مبارک🤍.

آخرش یا من تموم میشم یا جزوه ریاضی.