😔😔 وای... ناگهان سرم گیج رفت... احساس كردم بین زمین و آسمان دیگر فاصله‌ای نیست... "او بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود... " عشق از دست رفته من... همراه با شوهر و فرزندش...! آری، او بود... كسی كه سنگ عشق بر بركه احساسم افكند و امواج حسرت آلود ناكامیش، مرزهای شكیباییم را ویران ساخت و این غزل را در آن روز در باغ سرودم: 👇👇

و اما غزل👇 یار و همسر نگرفتم که "گرو بودسرم" تو شدی مادر و من با همه پیری، پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز من بیچاره همان عاشق خونین جگرم ...

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم...

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم...

👌 پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم...

این بیت محشره...

😔 عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر عجبا هیچ نیرزید،که "بی سیم و زرم"

هنرم کاش گره بندِ زر و سیمم بود که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

😍 تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم گاهی از "کوچه معشوقه‌ی"خود می گذرم

چققققد زیباست این بیت👌