امشب خبردار شدم که یکی از دانش‌آموزای چندسال پیشم به‌خاطر تصادف فوت کرده. یادمه کلاس هشتم بودن که با من درس تفکر و سبک زندگی داشتن؛ مربی پرورشی بودم توی اون مدرسه. اگه شیطنت‌های بچگی رو فاکتور بگیریم پسر آروم و خوبی بود، درسش -حداقل سر کلاس من- خوب بود و تلاشش رو می‌کرد. اسم و عکسش رو که دیدم شوکه شدم. یادم افتاد چقدر این دنیا الکیه و چقدر ما به هیچی بندیم و در اثر کوچیک‌ترین اتفاقی ممکنه رخت سفر ببندیم. خیلی ربطی هم به سن و سال و سلامتی و بیماری نداره خیلی وقتا؛ گاهی فقط یه بهونه میخواد، یه اتفاق کوچیک... خدا رحمتش کنه و خدا همه ما رو عاقبت به خیر کنه 😔 #روزنوشت

وب‌سایت داشتن چیز خوبیه. این که خودت یه کاری رو شروع کنی و یه چیزی بسازی که به بقیه منفعت برسونه و چیزی یادشون بده رو واقعا دوست دارم... اما در مقام مقایسه واقعا به پای وبلاگ داشتن نمی‌رسه. حس داشتن یه خونه کوچیک که فقط مال خودته و می‌تونی توش هرچی دلت میخواد بنویسی و هر جوری عشقت کشید مدیریتش کنی درسته که وب‌سایت می‌تونه روزی چند هزارتا مخاطب و کاربر برات بیاره ولی انگار انرژی اون چندتا مخاطب محدود اما پیگیر وبلاگ خیلی بیشتره! دلم برای وبلاگ نوشتن تنگ شده به «دولتخانه» سلامی دوباره باید کرد 😅 پ.ن: برای کسایی که نمی‌دونن: دولتخانه اسم وبلاگ منه. با این آدرس میتونید بهش سر بزنید: Doulatkhane.blog.ir #روزنوشت @MrMC_ir

📝 #روزنوشت هفتهٔ گذشته و علی‌الخصوص دیروز، برای من بسیار شلوغ و پرکار بود. برای همین داشتم فکر می‌کردم لیاقت یه آخر هفتهٔ آروم و بی‌دغدغه که کنار بخاری دراز بکشم، چایی بخورم، سریال ببینم و به قول خارجی‌ها چیل کنم رو دارم... اما یادم اومد که یه خروار کار عقب‌افتاده دارم که چون در روزهای هفته فرصتش رو نداشتم یا اولویتش پایین بوده، به آخر هفته موکول کردم و الان باید تمومشون کنم💔 فلذا یه چایی بخوریم و بریم سراغ کارها که وقت تنگه 😉 از شما چه خبر؟ امروز برای شما هم شلوغه؟

🔴 برای سامورایی همه‌جا ژاپنه! برای من که چند ساله بخش بزرگی از وقتم رو گذاشتم روی اجرا، فن بیان و مهارت‌های ارتباطی، تقریباً همه‌جا یه چیزی برای یاد گرفتن پیدا میشه. مثلاً وقتی توییت‌های ترامپ رو می‌خونم، مصاحبه‌ی ظریف رو نگاه می‌کنم، ویدیوهای سخنگوی سپاه رو می‌بینم یا حتی توی خیابون مداحی‌هایی رو که از باندهای بزرگ پخش میشه می‌شنوم، ناخودآگاه دارم دنبال نکته می‌گردم؛ اینکه کی چطور حرف می‌زنه، کجا تأثیر می‌ذاره و کجا نه. 🔹 برای سامورایی همه‌جا ژاپنه؛ برای آدمی هم که دنبال یاد گرفتنه، همه‌جا پر از درسه. البته این چشم و گوشِ تیز و کنجکاو برای تاریخ و سیاست رو خدا رو شکر از خیلی سال پیش داشتم. برای همین هم پای حرف‌ها و نوشته‌های آدم‌های تأثیرگذار زیادی نشستم و الان می‌تونم خیلی‌هاشون رو کنار هم بذارم و مقایسه کنم. شاید برای همین هم این روزها، با اینکه واقعاً دست‌بوسِ آدم‌هایی هستم که خوب حرف می‌زنن، اما جای خالیِ مهارت‌های فن بیان، نوشتن و این چیزها رو خیلی جاها پررنگ می‌بینم. اما از همه جالب‌تر چیزی بود که این مدت بیشتر بهش دقت کردم: 🌟 اینکه اگر می‌خوای درست، اثرگذار و حسابی حرف بزنی، اول باید خودت رو درست تربیت کرده باشی. نوشتن و سخنرانی کردن تا یه جایی با دستورالعمل و تکنیک جلو میفته. اما از یه جایی به بعد، خودِ تو میای وسط؛ باورها، سواد، نگاهت به دنیا و نظام ارزشی‌ات توی حرف‌هات دیده میشه. 👈🏻 برای خوب حرف زدن، برای یه سخنرانی که واقعاً آدم‌ها رو تکون بده، برای نوشتن متنی که روی کسی اثر بذاره، باید خیلی تمرین کنی و از اون مهم‌تر، خودت رو خوب تربیت کنی. 🔸 ادای چیزی رو درآوردن و نقش بازی کردن، آخرش جواب نمی‌ده. #فن_بیان_زندگی #روزنوشت 🌸 @MrMC_ir | MrMC.ir