آخه چون خودم تنهام و دوست و آشنا ندارم اونجا و تو کاروان هم اکثر خانوما از من بزرگترن و اینحرفا...🤧

آره خلاصه که اینطوری.

من واقعا خیلی دوست دارم دوست جدید پیدا کنم ولی بسیار آدم کم‌رویی هستم متاسفانه. اینطوری نگام نکنید اینجا روم خیلی بازه😂

عالی

صحبت کنیم؟؟ ایندفعه یهو نمیرم، قول میدم😭😂

_چرا انقدر کم پیدایی دختر درگیر درسب؟ +کاش درگیر درس بود-😂😭

والا عرضم به حضور شما که اینترنتم واقعا داغون و ضعیفه، همونطور که اعصابم هست، و خب اعصابم نمیکشه سه ساعت برای هر یه چیزی که باز میکنم صبر کنم تا بیاد بالا. برای همین..😔 حالا یخورده درس هم کنارش میخونیم.

_عیب نداره امیدوارم درست شه مینویسی مثل قبل؟ +خدا از دهنت بشنوه😔 انشاالله. والا نوشتن که...فعلا فقط داستانم، اونم هروقت فرصت کنم. حالا اتفاقا امروز تو فکر بودم یه چندتا از متنام و پیامامو از اینجا پاک کنم. چون نمیخوام اینجا بمونن. نمیخوام دیده بشن درواقع. یعنی خب...حالا بعدا شاید یکم بیشتر توضیح دادم. ولی خب احتمال داره یه چندتا چیز رو پاکشون کنم...آره خلاصه. برام دعا کنید حال روحیم برگرده به دورانی که مینوشتم...

امروز ایتا رو باز نکردم تا الان. اصلا دلشو نداشتم‌.

واقعا من آرزوم بود یه بار، حداقل یه بار، بتونم حتی شده از دورترین فاصله آقا رو ببینم. هیچوقت نشد. هیچوقتِ هیچوقت. وقتی خبر شهادتشون اومد، به خودم گفتم باااید حتما بری تهران برای تشییع. تا آخرین لحظات هم مدام همینو به خودم میگفتم. هی فکر میکردم میگفتم نکنه نشه...هی نکنه یه وقت نتونم برم...بعد میگفتم نه بابا مگه میشه!! تشییع آقاستا!!! معلومه که میشه، معلومه که میری. و من فقط، فقط یه بار دلم میخواست پا بذارم تو تهران، برم مصلا، یا بیت، یا چمیدونم، هرجایی که آقا هست، فقط از دورِ دور ببینمش، یه بار. هیچوقت نشد. ۱۰۰ و اندی روزه آرزوم تغییره کرده، میخواستم پا بذارم اونجا، حتی شده از دورِ دور...تابوتی که متعلق به ایشونه رو ببینم...و بازم نشد..‌و دیگه هیچوقت نمیشه...و من تا ابد، تا ابدالدهر از امروز متنفر خواهم بود...