سدّی که از غم‌های‌ ما محافظت می‌کرد تا مبادا سرازیر شوند، حالا شکسته.

دی‌ماه خیلی عجیب رقم خورد، بر خلاف پیشینه و رزومهٔ خرابش این‌بار قشنگ بود و عسل.

هجران با حاء؛ فراق با غین چه فرقی می‌کنن؟ با هر صامت جایگاه غم‌آلودش به پائین سقوط نمی‌کنه و ثابته، می‌فهمی عزیزم؟ ثابـت

خدای لیلةالرغائب‌ها، خدای " انا عند قلوب المنکسرة "

تکذیب است و روا نیست که گفته شود آخر شاهنامه خوش است. اول داستان گل‌هایی دارد سرخ عنابی و همتای زر ناب؛ گل‌ها به ساز هوهو باد می‌رقصند و قاصدک‌ها قصد سفر می‌کنند. آفتاب بوسه بر دیدهٔ چشمه‌ساز می‌زند و در آئینهٔ قلبش نقره‌زلف‌هایش شانه می‌زند. به یک‌باره خزان می‌شود و زمینهٔ " آخر داستان " مهیا؛ خزان‌ها دل‌چسبند و دل‌فریب. پهنهٔ مِی آراسته و لب شعر گشوده می‌کند تا موسم سرما قدم بر عرصه گذارد، تا زمستان قدمی گذاشت و جایی گرم کرد و پشتی نرم کرد و عرقی خشک، همه‌جا یخ می‌زند. درست مثل " آخر داستان‌ها " - کوچهٔ چهل و هشت ارغوان | نرگس‌

تو را پنهانی دوست دارم که کلمات کلیدشان را گم کرده‌اند و حنجره‌ها ترس از تهمت لاف زدن دارند تو را آنگونه می‌خواهم که جهان، کائناتش را دریا، آب‌ را و انسان، عشق را از نغمه‌ای که نمی‌شنوی، به خودت گوش بده و از قصیده‌‌ای که در تب وصفت، سکته کرده من تو را از قیل و قال سوا کردم و خودم را از نگاه گذرای هر آدمی که چشمانت... شاخه‌نباتیست که نمی‌شود با فنجان چای هرکس مزه‌مزه کرد پس خودت را گوش بده میان لرز لبانم در تیرگی هوا، خاموشی صدا زمانی که اقرار می‌کنم: «دوستت دارم» - تبسم | به‌من

داستان‌های عجیبی برای ادامه دادن این‌جا بارگذاری شدن خیلی خیلی عجیب

من هر لحظه بیش‌تر می‌فهمم تعدد زاویه دید‌ها رو

روزایی که برف میاد انگار آدما خوشگل‌تر میشن، امروز همه خوشگل‌ترن. همه.

" لپای گل انداخته، دماغای سرخ، چشمای خسته و نیمه‌باز "