براٰی آدمی‌زااد؛

این تو پوشهٔ camera بود و اصلاً اصلاً یادم نیست که کِی ثبت شده - کی ثبت کرده - کجا ثبت شده و عجیب‌تر، من ثبت کردم؟ امّا مهم نیست عزیزم، مهم اینه این و من دارم. همین مهمه. نه؟

هنوز راجع به این پست مسیج دارم، قوی بودن خیلی قشنگه بچه‌ها.

شما همراهی کنید، یک‌سال پیش این‌جا این پست بارگذاری شده و کهنگی قلم و ضعف بیان رو به اشکای روی گونه ببخشید؛ آقا مهدی جان.

سکوت؛ و بعد صدای جوشیدن آب، داغ شدن روغن، ورق زدن کتاب برف هایی که آب میشن و چکه چکه به زمین میریزن . دختری که ایستاده توی سرما و به زمین خوردن قطرات آب خیره شده . کمترین اشاره‌ای ذهنش رو به هر سمتی میکشه . هر از چندگاهی کلمه ها از ذهنش به بیرون پرت میشن و یادش میاد صدا هم داره . می‌خنده، اشک میریزه، نفس عمیق می‌کشه، زندگی ادامه پیدا می‌کنه . باید رختخوابش رو مرتب کنه و شیربرنجش رو داغ . : هاچین و واچین عسل شیرین قصه مون هنوز ناتمومه . .

آقای طهماسبی عزیز؛ لطفاً تیزر آهنگات و نده از قبل بیرون. دوست داشتم با گریه زمزمه کنم" وای اگر آن‌چه شنیدم راست با‌شد چه کنم " و بهت زده از قدرت حنجرهٔ شما به گوش دادن برای بار هزارم بپردازم. خراب کردی آقای طهماسبی، خرااب کردی.

" روح از بدن رود که گر جسم از وطـن رود؛

" الزهور للانسان مثل الماء للحياة

بچه‌ها زیبایی لالهٔ سفید اصلاً قابل وصف نیست، اصلاً نمی‌دونم چه‌طور باید تأکید کنم که لالهٔ سفید جز معدود گل‌های لطیف و ملیحه

. آدمی‌زاد مهار شدنیه برای آدمی‌زاد هیچ‌چیز محال و غیر ممکن نیست، حتی معلق کردن اشیاء تو هوا. آدمی‌زاد پتانسیل همه‌چیز رو داره آدمی‌زاد خیلی عجیبه؛ خیلی عزیزم.

صفر دوی مهار نشدنی. می‌خواستم تایپ کنم که هزار و چهارصد و یکِ پرحاشیه خیلی عزیز گذشت. امّا عزیزم در هرصورت صفر دو واقعاً عزیز بود برای من. خیلی خیلی عزیز