"زنی که هبوط را به پایان رسانده، وجه بلعنده و نابودگر زنانگی را که در خدمت مرگ و تجدید حیات است تجربه کرده است. زن پس از خشکی و سترونی تجربه شده طی جدایی از زندگی دنیای بیرونی، وجه مرطوب، سبز و باطراوت زنانگی خلاق را آرزو می‌کند. این نونواری و تجدید حیات ممکن است در باغچه، آشپزخانه، تزیین خانه، رابطه، بافتن، نوشتن و ورزش کردن رخ دهد. همان‌طور که زن با رنگ، بو، طعم، لمس و صدا طراوت می‌گیرد و تازه می‌شود، حس زیبایی‌شناختی و جنسیت او نیز از نو زنده می‌شود."

داشتم دنبال پادکست " چه‌قدر خوبه که زنیم " می‌گشتم. نبود، امیدوارم قبلاً گوش کرده باشید. با فضای این پاراگراف خیلی سازگاری داره

حالا زندگی‌های ما عوض شده بود، من دنیای او را داشتم و او در دنیای من به ادامه پرداخته بود. - خرداد صفر سه / امّا زندگی همینه عزیزم، جدّی نگرفتنی

یه ویس پنجاه و شیش ثانیه‌ای رو تو سیو مسیج پیدا کردم. تو ثانیه سیزدهم با گریه گفتم، دارم تموم می‌شم. اصلاً همین الان یادم نمی‌اد بابت کدوم اتفاق این ویس رو گرفتم. می‌بینی؟ یادم نیست برای چی داشتم ته می‌گرفتم.

خدای مهربون سرنوشت‌ها

دوباره می‌گم، خدای عند قلوب المنکسره‌ها

بچه‌ها غم خیلی محترمه انسان غم‌گین قرب بیش‌تری به خدا پیدا می‌کنه نسبت به قبل. حدیث قدسی داریم که أَنَا عنْدَقُلُوب الْمُنْكَسِرَةِ غم آدمی‌زاد رو مچاله می‌کنه، و بعد اتو می‌ده به چروکی دل، غم انسان رو نونوار می‌کنه دیشب داشتم فکر می‌کردم وصال لحظه‌ای چه‌طوریاست؟ بچه‌ها من مطمئنم اگه بلافاصله بعد از مواجه شدن با غم به خدا پناه ببرید دقیقاً وصالی که توی عرفان مقام پیدا کرده رو لمس می‌کنید. بدون هیچ قاعده یا چهارچوبی