یه ویس پنجاه و شیش ثانیه‌ای رو تو سیو مسیج پیدا کردم. تو ثانیه سیزدهم با گریه گفتم، دارم تموم می‌شم. اصلاً همین الان یادم نمی‌اد بابت کدوم اتفاق این ویس رو گرفتم. می‌بینی؟ یادم نیست برای چی داشتم ته می‌گرفتم.

خدای مهربون سرنوشت‌ها

دوباره می‌گم، خدای عند قلوب المنکسره‌ها

بچه‌ها غم خیلی محترمه انسان غم‌گین قرب بیش‌تری به خدا پیدا می‌کنه نسبت به قبل. حدیث قدسی داریم که أَنَا عنْدَقُلُوب الْمُنْكَسِرَةِ غم آدمی‌زاد رو مچاله می‌کنه، و بعد اتو می‌ده به چروکی دل، غم انسان رو نونوار می‌کنه دیشب داشتم فکر می‌کردم وصال لحظه‌ای چه‌طوریاست؟ بچه‌ها من مطمئنم اگه بلافاصله بعد از مواجه شدن با غم به خدا پناه ببرید دقیقاً وصالی که توی عرفان مقام پیدا کرده رو لمس می‌کنید. بدون هیچ قاعده یا چهارچوبی

آدمی‌زاد در یک‌جایی خسته می‌شه از توسل و توکل، این دو مقوله نشات گرفته از امید. و آدمی‌زاد در یک نقطه‌ای دایره سفیدی امیدش رو مشکی می‌کنه.