خدای مهربون سرنوشت‌ها

دوباره می‌گم، خدای عند قلوب المنکسره‌ها

بچه‌ها غم خیلی محترمه انسان غم‌گین قرب بیش‌تری به خدا پیدا می‌کنه نسبت به قبل. حدیث قدسی داریم که أَنَا عنْدَقُلُوب الْمُنْكَسِرَةِ غم آدمی‌زاد رو مچاله می‌کنه، و بعد اتو می‌ده به چروکی دل، غم انسان رو نونوار می‌کنه دیشب داشتم فکر می‌کردم وصال لحظه‌ای چه‌طوریاست؟ بچه‌ها من مطمئنم اگه بلافاصله بعد از مواجه شدن با غم به خدا پناه ببرید دقیقاً وصالی که توی عرفان مقام پیدا کرده رو لمس می‌کنید. بدون هیچ قاعده یا چهارچوبی

آدمی‌زاد در یک‌جایی خسته می‌شه از توسل و توکل، این دو مقوله نشات گرفته از امید. و آدمی‌زاد در یک نقطه‌ای دایره سفیدی امیدش رو مشکی می‌کنه.

برای بار هزارم، آدمی‌زاد فلک‌زده بی‌چاره

و همین آدمی‌زاد بی‌چاره در یک بازه‌ای تمام جونش رو می‌سپره دستش چشماش، شب تماام جونش مسیر چشم تا چونه، آخر سر هم کاغد رک طی می‌کنه. " دوباره چرخه زندگی براش تکرار می‌شه، روز از نو و روزی از نو "

آدمی‌زاد بی‌آرزو