نظر منِ نرگس رو بخواید باید بگم که آدمها بعد یک غم قابل توجه در زندگی به مرحله‌ی "بی‌تفاوتی نسبت به هر غم و اندوه" می‌رسن. شادتر زندگی می‌کنن و کم‌تر غصه می‌خورن. آدمها می‌شکنن و جوونه می‌زنن.

ما آدمیزادهائی هستیم که با سیلی صورت‌مونو سرخ نگه داشتیم. بارونم که نمی‌باره. واقعاً آدم می‌مونه چی بگه.

واقعاً آدمهائی که رو کافی‌شون آرت می‌زنن رو دوست دارم. اجازه بده ماچت کنم.

خدایا شکرت. شکرت که ما بنده‌های بارون‌دوست و عطش‌بارون‌دار رو بی‌بارون نذاشتی.🤍

به آسمون و چاله‌چوله‌ها که نگاه می‌کنم باورم نمی‌شه بارون اومده. با فاطمه و ریحانه زیر بارون دوئیدیم و تو چاله چوله‌ها بپر بپر کردیم و تا فیها خالدونمونم خیس شد. شکرت، خیلی زیاد🤍

حالا هفت‌تا آبان رو با هم دیدیم,🤍

پرسیدم حدس بزن دیشب داشتم چی گوش می‌دادم. در کمال ناباوری اسم قطعه‌ای که داشتم گوش می‌دادم و باهاش درباره‌ش صحبت نکرده بودم رو گفت. و به نظرم شاید آدمها به مرور زمان "شبیه هم"تر و "برقراری تله‌پاتی با رشته اتصال محکم"تر رو تجربه می‌کنن. چمیدونم شاید!

تو خدای آدمیزادهای بارون دوستی.