من collapse، من اضمحلال، من پاچیدگی.

گفت غروب پریروز که کنار دریا ایستاده بودم، یادم افتادی

می‌دواَم. نمی‌رسم. دیگه نمی‌دواَم.

چایی و وافل می‌خورم، درس می‌خونم، امّا من این‌جا نیستم که نشستم.

خمیازه می‌کشم. می‌میرم. مجدداً زندم. چه حیف که زندم.

زینب گفت اولین‌های یک هنرمند برای خودشه. چون نقص داره؛ و وقتی هم که هدیه می‌ده یعنی کسی که هدیه رو گرفته هنرمند رو هم مثل اثرش با تمام نقص‌هاش پذیرفته. زینب اولین بوم رنگ روغنش رو هدیه داد به من؛ اولین دستبندی که بافت رو هم همین‌طور.