🔸🔸 مجید را تازه شناختم. فیلم را که نگاه می کنی، گمان می کنی مجید یک سلبریتی است یا یک بلاگر، یک دکتر، یایک تحصیلکرده خارج رفته، همه اینها به او می آید. اما او هیچکدام نیست. مجید را تازه شناختم. او یک بچه روستایی اهل آمل است. تحصیلکرده است اما نه در خارج، در دانشگاه تهران. پیشنهاد شرکتهای معروف اروپایی را رد کرد و در ایران ماند. گفته بود در ایران می مانم ، اما صدای علمم باید به جهانیان برسد . در همان اتاق کوچکش ، او بود و یک لپ تاپ و دانشجویانش، او یک معلم فرامرزی بود. تعداد شاگردانش به بیش از ۵۰۰ هزار نفر می رسید، از همه جهان ، اسپانیا ، انگلیس ، کانادا.‌‌.. پیشنهادهای مهاجرتش را قبول نکرد، می گفت زندگی کردن در چادر و ماندن در وطنم را ترجیح می دهم به زندگی در کشوری که صبح تا شب درباره مردمم دروغ می گویند. پدر نشده بود اما فرزند خودش را شرکت علمی هوش مصنوعی آیولرن می دانست، همان شرکتی که بعد از بارها شکست متولدش کرد . ۱۸ ساله بود، رباتی ساخت که نه تنها حرکت می کرد، فکر هم می کرد . او در آینده زندگی می کرد . پروژه هایش همه از مسیر علمی آینده بود، پر از امید ‌ . او استاد هوش مصنوعی و پروژه اش ساخت ربات انسان نما بود. فعل هایم همه از گذشته حرف می زنند. مجید را تازه شناخته ام. "شهید مجید تجن جاری" نخبه و دانشمند هوش مصنوعی جوان منتخب سال ۱۴۰۲ استان تهران اولین شهید فناوری هوش مصنوعی در زمان حمله تروریستی امریکا و اسرائیل به منازل مسکونی در مرزداران تهران به شهادت رسید . در بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ هنگام ترور وحشیانه دانشمندان هسته ای در جنگ دوازده روزه " شهید مجید تجن جاری را خدا فقط می شناخت و البته دشمن هم. بیشتر از منی که در این سرزمین زندگی می کنم. راهت را ادامه خواهند داد، همان جوانانی که فرزندت بودند و شاگردت. شهید مجید را هنوز هم نشناخته ام. #فیلم_نوشت ✍سمیه مصطفی‌پور 🆔 روایت‌های ناب جنگ رمضان را در روایتخانه دنبال کنید: بله | ایتا

- یک روز خسته میشویم ، یونس ! + از مبارزه ؟! - از آنکه تیرهایمان همه به خطا میرود. + شاید! - وحشتناک است. + خستگی حتی از استبداد هم وحشتناک تر است. خستگی تن دادن است ‌، پذیرفتن است ، کوتاه آمدن است ، کوتاه آمدن وحشتناک است؛ آدم میتواند نجنگد و کوتاه هم نیاید ، اما آن که جنگیدن را برمی‌گزیند و دست آخر آن را رها میکند کوتاه آمده است ؛ سربازی که از جنگ میگریزد از آن که پا به جنگ نمی‌گذارد نفرت انگیزتر است‌. 🔺️رمان #ارتداد ➕️ @Yaminpour

ابتلای انقلاب برشی از رمان «ارتداد» به بهانه سالروز حماسه ۹ دی 🔹 ۹ دی ۱۳۸۸، لحظهٔ تصمیم بود؛ تصمیم برای بریدن یا ماندن، جدا شدن یا ادامه دادن. بعضی‌ها قرارشان را فراموش کردند و بعضی‌ دیگر، سرِ عهدشان ماندند. همهٔ مردم به این فتنه مبتلا شدند. در هر دو گروه، در بین «درمانده‌ها» و در میان وفاداران، هم خواصّ وجود داشتند و هم عامهٔ مردم؛ اما چرا انقلابی که حق است، به این نقطه می‌رسد؟ اگر این مسیرِ انقلاب است، اگر قرار است گروهی از همان انقلابی‌هایِ سابق و بخشی از مردم علیه انقلاب شورش کنند، چطور انقلاب به مسیر خود ادامه می‌دهد؟ 🔹پاسخ بخشی از این جنس سوال‌ها را می‌توانیم در رمان «ارتداد» پیدا کنیم. کتابی که با ایدهٔ تغییرِ تاریخ، روایتی نو از حوادث انقلاب خلق می‌کند تا ما دربارهٔ انقلاب و ابتلائات این مسیر، تأمل کنیم. در این روایت خیالی، حکومت پهلوی هنوز بر سرِ کار است و نهضت امام خمینی، به پیروزی نمی‌رسد. ماجرای کتاب در گفت‌وگوهای بین یونس و دریا، یک زن و شوهر انقلابی و مبارز، و دخترشان آرزو می‌گذرد. 🔹در این بریده‌ای که انتخاب شده، یونس از حاج‌مهدی سؤالی می‌پرسد که هنوز هم برقرار است. پرسش او گویی جوابی است به همان سوالِ ابتدای متن؛ حتی اگر آمریکا را بیرون کنیم، با قلب‌ها و اراده‌های آمریکازده، چه می‌توانیم بکنیم؟ و آیا حضورِ این مغزهای آمریکازده، حتی بعد از پیروزی انقلاب، باعث شکست انقلاب نمی‌شود؟ 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

ارتداد رو دوست دارم،با اینکه هنوز تمومش نکردم. اگر مبتلا به کتاب شدین ،این یکی رو هم از دست ندین. @neshaniema

تجمعات مردمی و انرژی درونی جانفدا به کدام جهت سوق داده شود؟ کدام‌یک به نفع و مناسب ایران امروز است؟ "مطالبه‌گری" یا "یاری‌گری"؟ رو به دولت یا رو به خود؟ دهه ۹۰ یا دهه ۶۰ ؟ سیاسی یا اجتماعی؟ اگر می‌توانید هر دو را در هم ضرب کنید، بسم‌الله. با این وجود باید مردم را برای "یاری‌گری" و حمایت از یکدیگر آماده کنیم. برای صرفه‌جویی جدی در انرژی؛ خرید از فروشگاه‌ها و کسب‌وکارهای کوچک و محلی به‌جای فروشگاه‌های بزرگ؛ تشکیل گروه‌های جهادی محله‌محور و جبران کمبودهای آنی؛ رفع نیازهای فوری از کسانی که شغل خود را از دست داده‌اند؛ برای صبوری جمعی در بحران‌هایی که رفع آن از جانب دولت نیاز به زمان دارد. و... ➕️ @yaminpour

یک مرزی وجود دارد بین نترسیدن از جنگ و سانتیمانتال‌دیدن جنگ، بین جریان‌داشتن زندگی در دل جنگ و زندگی‌کردن با انکار ماهیت جنگ، بین به‌رسمیت‌شناختن زنان در جنگ و جنسیت‌زده‌کردن قاب‌های جنگ و … برخی نهادهای‌ فرهنگی‌ برای پاسداری از زندگی‌ در میانهٔ جنگ و نمایش این که ایرانی از جنگ نمی‌ترسد، به جای بازنمایی شجاعت و سلحشوری ایرانی‌ها، نمادهای جنگ را سانتی‌مانتال می‌کنند و روح مقاومت را تخفیف می‌دهند. بله به خیابان‌آمدن خودجوش عروسی‌ها یک کنش سیاسی و مبارزه در ساحت زندگی‌ است؛ اما صورتی‌کردن جیپ جنگی و اسلحه‌، روبان و پاپیون بستن دور کلاش، اکلیل‌پاشی روی نمادهای جنگی و‌… نه‌تنها بازنمایی‌کنندهٔ سلحشوری و شجاعت عاقلانه نیست بلکه فانتزی‌سازی دور از منطق و نشان‌نگر عدم درک حقیقت جنگ است. نه برای دشمن پیام قدرت می‌فرستد و نه کمکی به افزایش روح مقاومت در مخاطب می‌کند. حواسمان باشد برای خروج از عقل‌گرایی مادی محاسبه‌گر، دچار احساس‌گرایی افراطی و رفتارهای تقلیل‌گرایانه نشویم. @edraakaat

دلمون براتون تنگ شده...❤️‍🩹 @sedkhareji✔️

📖 متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی به‌مناسبت دومین سالگرد شهادت شهید رئیسی و بزرگداشت شهدای خدمت | ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

سه تا الهی بالحسین واسه ما میگین؟

این موردو یادتون نره‌هاا🌻

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد وجود نازکت آزرده گزند مباد سلامت همه آفاق در سلامت توست به هيچ عارضه شخص تو دردمند مباد پ.ن: شفای حضرت حافظ✨ @neshaniema