اشک‌هایش میریخت و او خودش با دست خودش پاک میکرد سرش را بالا آورد و نیم نگاهی به چشم های او کرد -من نمیدونم با اینکه مال من نیستی چرا به وسعت تمام آسمون ها دوستت دارم اما تو سهم من نیستی، قرار نیست کنارت بمونم، پس چرا؟ چرا باید اینطور دوستت داشته باشم؟.. چشمایش را جوری پاک کرد که اثری از گریه نماند، نفسی عمیق کشید و سعی کرد عادی و با آرامش برخورد کند و ادامه داد: اهمیتی ندارد، نه؟ برو و خدا نگهدارت، قلب من را ببر شاید که لازمت شد و دیگه به بلایی که بعد تو سر من میاد فکر نکن و دستی برای او تکان داد -خدا نگهدارت قلب من، متانویا .

من سالهاست عاشقتم پنهونش نمیکنم ولی تو مال من نیستی . مال من نیستی مال من نیستی مال من نیستی.

مثل سوزش رد اشک روی گونهٔ خشکی زده .

من فکر میکردم همه اینا عشقِ ، ولی این اصلا عاشقانه نیست .

فقط درد و عذابِ .

به خدا که من منطقی بودم چه بلایی سر من آوردین؟

من واقعا وقتی میتونستم بین چند نفر انتخاب کنم تورو انتخاب کردم، اما تو چی!

با خود فکر میکردم برای عاشق کردن او باید لبخند بر لبش آورم ، اما زمانی که او میخندید این من بودم که قلبم را فدای او میکردم .

من دفعه هزارم با خودم: انتظار نداشته باش یه برونگرا فقط با تو اوکی باشه .

من عاشق‌تر میشوم وقتی دلیل خندهایت میشوم .

https://eitaa.com/31148567/2870 دوباره ایو بخون مرتبطه..