اقایِ عزیزِ ایران، تولدتون مبارک:))))))

ای کاش زودتر روی ماه‌شون رو ببینیم‌.. : )))

:)))))

بچه‌های ناناز، رسیدیم به صفحه دوم قرآن:))) آیه منتخب امروز: «ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ» «این کتاب، هیچ شکی در آن نیست؛ و برای پرهیزکاران مایه هدایت است.» خب... اینجا قرآن یه نکته خیلی قشنگ بهمون میگه: قرآن فقط قرار نیست یه کتاب توی قفسه‌مون باشه که هر از گاهی بازش کنیم و چند صفحه‌ای بخونیم و ببندیمش. قرآن اومده که «هُدًى» باشه؛ یعنی راه نشونمون بده. اما یه نکته جالب‌تر: میگه این هدایت برای «متقین»ه. طبق تفسیر المیزان، «متقین» فقط یه عده آدم خیلی خاص و دست‌نیافتنی نیستن؛ تقوا صفتیه که می‌تونه همراه مراتب مختلف ایمان باشه. و در همین آیات، قرآن نشونه‌هایی برای این آدم‌ها میاره: ایمان به غیب، برپا داشتن نماز، بخشش از روزی‌ای که خدا داده، ایمان به وحی الهی و یقین به آخرت. حالا بیاریمش توی زندگی خودمون... مثلاً وقتی بین «کاری که درسته» و «کاری که بقیه انجام میدن» گیر می‌کنیم؛ وقتی همه دارن یه چیزی رو مسخره می‌کنن ولی ته دلمون می‌دونیم درست نیست؛ وقتی یه دروغ کوچیک می‌تونه کارمون رو راحت‌تر کنه؛ وقتی توی فضای مجازی چیزی می‌بینیم که می‌دونیم برای دلمون خوب نیست ولی باز وسوسه می‌شیم دنبالش کنیم... اینجاست که قرآن می‌تونه واقعاً «هدایت» باشه. یعنی فقط نگیم «من قرآن می‌خونم»؛ بلکه کم‌کم بذاریم قرآن توی انتخاب‌هامون هم خودش رو نشون بده. شاید قشنگ‌ترین سؤال امروز این باشه: اگر قرآن واقعاً «هدایت» منه، آخرین باری که به خاطر حرف خدا، توی یه انتخابم تجدیدنظر کردم کی بود؟ یا اصلاً... من قرآن رو فقط می‌خونم، یا اجازه می‌دم یه کم منو تغییر هم بده؟ #یک‌جرعه‌نور

مدرسه را چگونه تحمل میکنید؟ (۲۰نمره)

صلوات شمار آبی ادایییی:))))

لحظه‌ی باریدن باران به دیدارم بیا بلکه تیمارش کنی این زخم‌های کهنه را... - یلدا کولیوند