لحظه‌ی باریدن باران به دیدارم بیا بلکه تیمارش کنی این زخم‌های کهنه را... - یلدا کولیوند

بچه‌های عزیز، رسیدیم به صفحه سوم قرآن:))) آیه منتخب امروز: «وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا إِلَىٰ شَيَاطِينِهِمْ قَالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِئُونَ» «و هنگامی که مؤمنان را ملاقات می‌کنند، می‌گویند: ما ایمان آورده‌ایم؛ و هنگامی که با هم‌مسلکان خود خلوت می‌کنند، می‌گویند: ما با شما هستیم، ما فقط آنان را مسخره می‌کنیم.» خب... اینجا قرآن داره درباره یه چیزی حرف می‌زنه که شاید خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم به زندگی امروز ما ربط داشته باشه. درباره‌ی آدمی که جلوی یه عده یه جور رفتار می‌کنه و وقتی پیش یه عده دیگه می‌ره، یه جور دیگه. مشکل فقط این نیست که آدم جلوی بقیه نقش بازی کنه؛ مشکل از جایی شروع می‌شه که کم‌کم خودمون هم دیگه نمی‌فهمیم واقعاً کی هستیم و به چی باور داریم. مثلاً اینکه جلوی خانواده و آدم‌های مذهبی یه جور باشیم، ولی وقتی با دوستامونیم از ترس اینکه مسخره‌مون کنن، از اعتقادمون فاصله بگیریم. یا اینکه یه حرف درست رو قبول داشته باشیم، ولی چون توی جمعمون ممکنه بهمون بخندن، تظاهر کنیم که اصلاً برامون مهم نیست. البته این آیه اصلاً نمی‌گه آدم نباید با آدم‌های مختلف معاشرت داشته باشه؛ حرفش درباره‌ی دورویی و نفاقه، درباره‌ی اینکه ظاهر و باطن آدم عمداً دو تا چیز متفاوت باشه. تفسیر المیزان هم این آیات را درباره کسانی توضیح می‌دهد که در ظاهر ادعای ایمان داشتند، اما در باطن با اهل ایمان همراه نبودند؛ یعنی مشکل اصلی، دوگانگیِ آگاهانه‌ی ظاهر و باطن بود. حالا یه سؤال کوچولو برای خودمون: اگه هیچ‌کس قرار نبود درباره‌مون قضاوت کنه، آیا باز هم همون آدمی بودیم که الان هستیم؟ و شاید یکی از قشنگ‌ترین کارهایی که می‌تونیم از همین امروز شروع کنیم این باشه که بین «آدمی که جلوی بقیه نشون می‌دیم» و «آدمی که واقعاً هستیم» فاصله‌مون رو کمتر کنیم. نه برای اینکه کامل و بی‌اشتباه بشیم؛ برای اینکه صادق‌تر باشیم. با خودمون، با بقیه، و از همه مهم‌تر، با خدا. #یک‌جرعه‌نور

بازهم من در میان جمع متأهلا و حرفایی که ازشون هیچی نمیفهمم✨✨

عزیزان دلم، بریم سراغ صفحه چهارم قرآن:))) آیه منتخب امروز: «كُلَّمَا أَضَاءَ لَهُم مَّشَوْا فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا» «هرگاه [برق] برایشان روشنایی دهد، در پرتو آن راه می‌روند و چون تاریک شود، می‌ایستند.» خب... این آیه ادامه‌ی همون مثال قشنگیه که قرآن برای منافق‌ها می‌زنه؛ آدم‌هایی که وقتی یه ذره نور و روشنایی می‌بینن، حرکت می‌کنن، ولی همین که تاریکی میاد، می‌ایستن و دیگه راه رو ادامه نمی‌دن. و یه جورایی می‌شه ازش برای خودمون هم یه تلنگر گرفت... گاهی ما هم وقتی همه‌چیز خوبه، حال دلمون خوبه، نماز و قرآنمون سر جاشه و انگیزه داریم، خیلی راحت می‌گیم: «من دیگه درست شدم، از این به بعد همین‌طور ادامه می‌دم.» ولی بعد یه روز سخت میاد؛ یه شکست، یه ناامیدی، یه دعوا، یه امتحان بد، یه اتفاقی که طبق خواسته‌مون پیش نرفته... و یهو ارتباطمون با خدا هم کم‌رنگ می‌شه. شاید یکی از درس‌های این آیه برای ما این باشه که رابطه‌مون با خدا نباید فقط مال روزهای روشن زندگی باشه. اگه امروز حال دلم خوبه، خدا رو شکر. اگه فردا حالم خوب نبود، باز هم خدا همون خداست. قرار نیست فقط وقتی جواب دعا و تلاش‌مون رو سریع دیدیم، توی مسیر بمونیم. یه نوجوان ممکنه برای کنکور، درس، آینده، رفاقت‌ها و کلی انتخاب دیگه هزار بار با روزهای روشن و تاریک روبه‌رو بشه؛ مهم اینه که وقتی تاریک شد، از مسیر درست پیاده نشیم. شاید سؤال امروز این باشه: وقتی شرایط طبق میل من پیش نمی‌ره، من هنوز همون آدمی هستم که وقتی همه‌چیز خوب بود، ادعا می‌کردم هستم؟ خدایا کمکمون کن از اونایی نباشیم که فقط در روشنایی راه می‌رن؛ کمکمون کن حتی وقتی مسیر سخت و تاریکه، دستمون رو از دست تو نکشیم. #یک‌جرعه‌نور

با من اگه کسی بیرون بیاد انقدر قراره درگیر عکس گرفتن بشه که تا آخر عمرش فاصله اجتماعی ۱۰ کیلومتری رو از من رعایت کنه🙌

کفاره گناهامون

⭐️🌚

عزیزان دلم، بریم ص ۵ قرآن:))) امروز بین آیه‌های این صفحه، یه آیه خیلی قشنگ داریم که به نظرم باید یه کم بیشتر روش مکث کنیم: آیه منتخب: «وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ...» «و کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، مژده بده که برای آنان باغ‌هایی است که نهرها از زیر درختانش جاری است...» خب ببینید اینجا خدا داره یه نکته خیلی مهم رو کنار هم میاره: ایمان و عمل صالح. یعنی فقط اینکه بگیم «من ایمان دارم» کافی نیست؛ این ایمان قراره خودش رو توی رفتار و انتخاب‌های ما هم نشون بده. از اون طرف هم کار خوب وقتی ارزش واقعی خودش رو پیدا می‌کنه که از یه ایمان و جهت درست سرچشمه گرفته باشه. در تفسیر نور هم روی همراهی «ایمان» و «عمل صالح» در آیات قرآن تأکید شده. حالا بیاریمش توی زندگی خودمون... مثلاً من می‌گم نماز برام مهمه؛ خب این ایمان قراره توی رفتارم با مامان و بابام، رفیقام، همکلاسی‌هام و حتی کسی که ازش خوشم نمیاد هم یه اثری بذاره. یا می‌گم خدا رو دوست دارم؛ خب این دوست داشتن فقط یه حس قشنگ توی قلبم نیست. باید یه جایی خودش رو نشون بده؛ مثلاً وقتی می‌تونم تقلب کنم ولی نمی‌کنم، وقتی می‌تونم پشت سر یکی حرف بزنم ولی زبانم رو نگه می‌دارم، وقتی کسی ناراحته و به‌جای بی‌تفاوت رد شدن، یه کم کنارش می‌مونم. اصلاً شاید یکی از قشنگ‌ترین نشونه‌های ایمان این باشه که آدم کم‌کم توی رفتارش شبیه چیزی بشه که بهش ایمان داره. پس امروز یه سؤال کوچولو از خودمون بپرسیم: اگه کسی منو فقط از روی رفتارهای روزمره‌م بشناسه، می‌تونه بفهمه که من یه آدم مؤمنم؟ نه اینکه بی‌اشتباه باشیم؛ اصلاً قرار نیست باشیم. فقط قرار باشه هر روز، یه ذره بیشتر از دیروز، ایمانمون رو از «حرف» بیاریم توی «زندگی». همین رشدهای کوچولوی ماست که ان‌شاءالله یه روزی جمع می‌شه و ازمون یه آدم دیگه می‌سازه. #یک‌جرعه‌نور

جمعه‌ها همزمان که دلتنگیِ نبودن‌ شما بیشتر و بیشتر قلب آدم رو چنگ می‌گیره ولی انگار حضورتون رو توی این روز بیشتر و بیشتر حس می‌کنم، نمی‌دونم شاید تلقینه‌ ولی هر چیزی که هست دلم به وجود شما خیلی گرمه آقای من، ای کاش هر روزِ هفته و هر ساعت از روز و هر لحظه از زمان‌مون به یاد شما باشیم و حواس‌مون به رفتار و اعمال‌مون باشه یا اباصالح عج.