واقعاً متوجه نمی‌شم چه چیزِ خاصی از اردیبهشت دوست داشته می‌شه. برای ما که جز گرما، خستگی بیشتر از پیش، گرما، گرمای آزاردهنده، بی‌حوصلگی و تمایل عجیب پلک‌ها به بسته شدن و هرگز باز نشدن چیزی نداره=))

درحال دیس کردن خودِ چندی قبلم:

بهم تشر می‌زنه «تو دیگه چرا. چرا هرچی سن آدم‌ها بیشتر می‌شه، ذوق‌شون کمتر می‌شه!» و من نمی‌دونم این بی‌ذوقیه یا تغییر ذوق. هنوز طبعم کم و بیش ذوق‌آلوده، هنوز زنده‌ام و تنهایی تنفس مابین شنا. و زنده بودن دلفین، به بالا اومدن‌ش بسته‌ست. به دور شدن. دور ایستادن باعث می‌شه رنگِ چیزها به چشم بیاد، جزئیات بدرخشن و ذوق توی قنداق دست و پا بزنه. امروز شاید تنه‌ی تیز آدم‌ها به تنم خورده باشه و به دنیا غر بزنم، اما هنوز خلوت زنده‌م می‌کنه. هنوز هم دلفین روی آب نفس داره...

خداوکیلی نگاه، چقدر خوش‌حافظه. کوچکترین سرچ‌ها رو یادش می‌مونه و هربار مرتبط با مجموع شناخت‌هایی که داره، مرتبط با شخص کاربر جواب می‌ده. کاش یه‌کم این آدم‌ها ازش یاد بگیرن.

‌

برای اولین‌بار: شنبه تموم نشد.