یه چیزی نوشتم ، منتها بایست براش عکس پیدا کنم . هنو کاملم نیست .... پس صبر کنید ، چون اینجا رو ول نکردم .

هرچه برایش باقی مانده بود را جمع کرد و تنها گوشه ای به کتاب خواندن نشست . رهگذری با دیدنش ، متعجب جلو آمد و پرسید که بین اینهمه چرا کتاب خواندن را برگزیده است . و او با چهره ای خسته گفت ؛ کتاب ها چون دعوتنامه ای هستند برای فرار از این ذهن ، و از این دنیا . تنها کسانی این دعوتنامه را خواهند پذیرفت که از ذهن خویش ، از مکان خویش ، و از دنیای خویش گریزناک باشند . و من گریزناکم ... از خویش ... از اینجا ... از هرچه که حقیقت دارد . هیچ راه گریزی هم جز این دعوتنامه سراغ ندارم ... پس پذیرفتمش . در حقیقت ؛ کتاب ها نجات دهندهٔ این من گریزنده بوده اند... ‌

بیخیال زیبایی و پیچ و تاب و جزئیات و خوبی ، بزا همینقدر بد و ناجور بمونه. تنها نیاز داشتم یه چیزی بنویسم...

بمونه برا فردا.

بهار که آمد همه‌ چیز دوباره سبز شد ، جز درخت پرتقال حیاط کسی نفهمید چرا من هم چیزی نگفتم بعضی چیز ها را نمی‌شود توضیح داد وقتی خودت هم نمیدانی از کدام زمستان برنگشته‌ای. - زیٰ

{ کسی تضمین داده که هر دمی لزوماً به دنبالش یک بازدمه ؟... }

چمدان را پایین پله ها می رسانم . در می بندم و خیره به شمعدانی آن سوی حوض می گویم : "در مسیر اگر خواب را دیدی ، سلام برسان و بگو آخرین باری که آرام و بی تشویش به سراغم آمده را به خاطر نمی آورم..." تو میفهمی که عزم رفتنت ، چمدان آرامشم را هم بسته و باعث شده او هم مرا ترک کند . مجله را تا میزنی و می پرسی که خوابی که به دنبالش میگردم عجیب و غریب است ؟! و من هم چنان که بند انگشتانم را دور نرده آبی رنگ دور ایوان قفل میکنم نگاهم را به کفش های تازه واکس خورده ات می‌دوزم ؛ که گویی فراری ام از چشم هایت ... " عجیب و غریب ؟! نه .... نه عزیز من .... همینی‌ست که باقی هستند ، عادی و همیشگی ... منتها مدت هاست که چشم هایمان رنگ رخش را آنچنان که بایست ندیده . آدم در مورد چیز هایی که مدتهاست ندیده احساس غربت می کند. غربت که به میانمان می آید و همینکه چهره چیزی را فراموش میکنیم ، شروع می کنیم قصه هزار و یک شب بافتن از چیزی که تنها تک قصه ای بیش نیست . نترس ! خواب است دیگر ... عادی و سنگین . تنها حس غربت است که او را چنین عجیب و ماورایی میسازد . و گرنه که خواب همان است ... کوله ای از تاریکی به دوش ، در درونش مملو از کابوس و خواب ، چهره ای ساکن و سرد ، در کنار جاده . " و تو می خندی و با لحنی که می خواهی رنگ وداع را از تنش بشوری به من می گویی که بار بعد که بیایی برایم شمعدانی دیگری خواهی آورد ... و سعی میکنی با گفتن این که اینبار پر گل ترش را می آوری تلخی جمله ات را بشویی و من... و من همچنان خیره به هرچه هستم الا دو گوی مشکی ات . خیره ام به شمعدانی تازه کنار حوض ... خیره ام به چمدان ... خیره ام به ایوانی که دیگر به جز کفش من کفشی ندارد ... و تو می روی . آشنایی با من . میدانی که خداحافظی برایت نخواهم گفت و بدرقه ات نخواهم کرد . در باز نخواهم کرد و آبی پشت سرت نخواهم ریخت . از انجام هرچه که بوی نبودنت را می دهد بیزارم . و تو این را میدانی... برای همین است که هربار قبل رفتن قدری بیشتر عطر می زنی ؟ می خواهی خانه کمی بیشتر رنگ حضورت را داشته باشد؟ نکند هربار به عمد چیزی جا میگذاری ؟ آخرین بار عینکت بود ... آبپاش را از کنار شیر کنار حوض برمی‌دارم و شمعدانی ای که تازه آوردی را آب می دهم . اما تنها او را ... شمعدانی های دیگر دور حوض دیگر آبی نیاز ندارند . مدتهاست که عمری نمی کنند . چشم می دوزم به شمعدانی ای که در دفعه پیش برایم آوردی... او هم عمر خودش را کرده بود . همیشه همین بود . هر بار شمعدانی ای می آوردی و قبل رفتن مژده یکی دیگر را می دادی . و هر بار هم دیگری را زمانی می آوردی که دیگر چیزی از قبلی نمانده بود . اثری از روح درش نمانده و آبی نمی خواست . تو بودی دیگر ... حواست نبود که میان هربار آمدنت چقدر فاصله است و اما همیشه می فهمیدی که شمعدانی قبل خشک شده . اما تنها خشک شدن شمعدانی را می فهمیدی ... و من در آن تنها شبی که اینجا هستی دعوتنامه ای برای غم نمی فرستم و به تو نمی گویم که این تنها شمعدانی نیست که خشک شده ... و تو کنار پنجره آبی رنگ چایت را مانند همیشه داغ داغ سر می کشی و از خاطره هایت می گویی و من هر بار که می پرسی " حالا تو خاطره ات را بگو " تنها سر باز میزنم و لب فرو می بندم تا نگویم که آخرین خاطره ام رفتن تو بود و بس ‌... و تو می گویی و می گویی و می گویی ، چنان که لحظه های حضورت هم از حوادث دوران نبودنت پر می شود و هیچ نمی فهمی که چای من سر شده . قبل تر ها اما عادتم داده بودی به چای داغ ! و شب که سر بر بالین می گذاری نمی فهمی که من تا سر رسیدن سپیده صبح بیدارم کنار پنجره ... خسته ای دیگر. خسته‌گی آورده ای از دوران نبودنت برایم . من که ... بگذریم . در پایان نامه اینکه می خواستم به تو بگویم دور حوض از شمعدانی پر است . من دیگر شمعدانی ای نمی خواهم ... خسته ام از عطرشان .... در ضمن فندکی که می خواستی به عمد جا بگذاری را در جیب پالتو مشکی ات انداخته ام . سفرت خوش . و خداحافظ . - از اویی که دور حوض را از شمعدانی های زرد خالی نکرد ، تا همان آخر ....

و خب اینکه ... نمی دونم چی بایست بگم . خسته ام و صبحه و نخوابیدم . ولی ؛ و شب از شب پر شد ..... ‌

هنو نزاشتم .

وای خاکستری....