از اینکه به کسی یا چیزی حس ناکافی بودن بدم خیلی بدم میاد؛ مثلا اینکه یه نفر حتی یکم سعی کنه خوشحالم کنه و من حتی اگه خوشحالم نشده باشم طوری رفتار میکنم که حس خیلی خوبی بهم دست داده و کلی قدردانی میکنم، یا مثلا وقتی یکی تلاش میکنه و اتفاقی که میخواد نمیوفته سعی میکنم بهش بفهمونم که تلاش هاش کافی بوده و کافی بودن تلاش هاش به نتیجه مربوط نیست.من حتی زمانی که یه لباس خوشگلم نمیکنه بهش عشق میورزم و طوری رفتار میکنم که بفهمه خوشگل و کافی و جالبه، یا مثلا تازگی تصمیم گرفته بودم دفتر قرمز رنگم رو نصفه بذارم چون صفحه های خوشگلی نداشت و صرفا سالنامه ی شرکت رندومی بود، ولی حالا نمیتونم این کار رو کنم چون حس میکنم ناراحت میشه، پس به جای اینکه ولش کنم بیشتر مینویسم و عشق میورزم بهش.
تو بچگی هم همینطوری بودم. به عروسکا و ماشین هام عشق می ورزیدم و یاداوری میکردم که چقدر برام کافی ان و با وجود اونا به چیز دیگه ای نیاز ندارم، هنوز هم همون هیلدای قدیمی ام.
𝖯𝖺𝗋𝖺𝗇𝗈ı𝖽
من فقط از اینکه آخرش تنها بمونم، میترسم.
از همون اول هم میترسیدم، از اینکه تمام کسایی که با جون و دل به حرفاشون گوش میکردم برن، از اینکه کسایی که بهشون عشق میورزیدم، بهشون اهمیت میدادم و براشون از صدِ خودم دویستمو گذاشتم برن، میترسیدم. رفتن. آره خب رفتن و من تنها شدم، با خاطرات، با احساسات آشنا، بوهای آشنا و راستش بعضی اوقات دلتنگ هم میشم،دلتنگ بخشی از خودم که همراه اونا رفت. اما میدونید چیه؟ افراد جدیدی اومدن، حسای جدید و خاطرات جدید، همیناهم قراره یه روزی برن و همه چی تموم شه. پس تنهایی جزوی از وجود منه. دیگه از تنهایی نمیترسم؛ چون من هیچوقت تنها نخواهم موند، خاطرات و احساساتی که برام به وجود اومد همیشه پیشمن.
𝖯𝖺𝗋𝖺𝗇𝗈ı𝖽
از همون اول هم میترسیدم، از اینکه تمام کسایی که با جون و دل به حرفاشون گوش میکردم برن، از اینکه کسای
دروغ گفتم من هرثانیه از زندگیم با دلتنگ بودن میگذره
میخواستم درمورد دلتنگی بنویسم، ولی همین الان توش غرقم و هیچ کاری به جز مرور خاطرات از دستم بر نمیاد.