‌︐♡ قرارمون شد پاریـس، خیابون 𝟤𝟦 ؛ کنار همون کافه‌اي که مدت‌هاست تو فکرم مرور میکنم. اون روز برخلاف انتظارم بارون میاد، بارونش شدیده. ولي عیبي نداره، من برای هردومون چتر آوردم. تو میاي زیر بارون و موهات خیس‌ـه، باهم قدم برمیداریم و میریم طبقه بالا‌. کنار شومینه مي‌شینیم و لیوان کاپوچینومونو مزه میکنیم. لبخند میزنیم و منم همه‌ي نامه هايي که برات نوشتم رو میخونم. براي هموني که قراره همیشه صداش کنم؛ آبـيِ مـن.                            

.عابرِ آواره‌یِ افکار.

دیگه Mute کردن آدما با هندزفری جواب نمیده،نیاز دارم یه سری آدما رو کلا Uninstall کنم.

درد دارد بروی درد ِ سرش کم بشود بشوی عابر آواره افکار ِ خودت ‌. . '!

درد دارد بروی چشم دلش خون شود بشود عابرِ آوارهٔ افکار خودش . . .

❄️‌‌─嵐が来ているかのように、周りの出来事や人々に気分が悪くなります ⠁ˎˊ˗

آدم‌برفی سایه‌ی خود را از دست داده است‌؛ ستاره برای او اشک می‌ریزد و ابرِ سیاه، همراهِ بغضِ سنگینِ گلویش، داستانِ آن دو را روایت می‌کند؛ داستانی که با لبخندِ سنگیِ آدم برفی آغاز و با اشک‌های ستاره پایان می‌یابد. گاه فکر می‌کنم، قاتلِ لبخندِ ستاره، خورشید و خنده‌هایش برای ماه بود.

影は常に最悪 1:30 の時に来る

‍ ‍ روز های کسل کننده و شب های خفه کننده. حقیقت این است که شب و روز دشمن خونی هم دیگر هستند. روز در تلاش است تا امیدی به زندگی همه‌ی افراد بدهد تا شاید بتوانند کلیدِ اتاقی که در آنجا گیر کرده‌اند را پیدا کنند و اما شب هر بار قفل آن را محکم تر میکند. اما برای من، شب و روز از یک جنس هستند. چرا که ثانیه های سپری شده در روز همانند ثانیه های سپری شده در شب هستند و دلیل این، وجودِ نوری است که تو به من میدهی. نورِ تو روزهای من را درخشان تر از نور خورشید میکند و این نور نه تنها کلید آن اتاق، بلکه دیوار های پوسیده و رنگ رفته‌ی آن را هم در هم میریزد و مرا به اعماق دریای امیدِ آغشته به عشق می‌اندازد. نورِ تو شب های غرق شده در تاریکی و سیاهی من را ورق میزند و صفحات آن را از نو مینویسد. نورِ تو مسبب عشق میان شب و روز من است.