3:30 لیک دیگر پیکر سرد مرا می‌فشارد خاک دامن گیر خاک بی‌ تو، دور از ضربه های قلب تو، قلب من می‌پوسد آنجا زیر خاک پ.ن: به صدای کمانچه دقیقا بعد از این قسمت شعر دقت کنید.

هر کسی عزیزی رو از دست داد، دل همه‌ی ما خون شد...

امشب، علیرضا قربانی در تبریز، میان روزهایی که صدای جنگ و نگرانی از هر سو شنیده می‌شود، از وطن گفت؛ از خاکی که با همه زخم‌هایش دوست‌داشتنی است و از مردمی که هنوز به امید و زندگی چنگ می‌زنند. شاید برای همین است که سال‌هاست صدای او فقط یک خواننده نیست؛ پناهی است برای دل‌هایی که خسته‌اند. هنرمندی که هر وقت ایران زخمی شده، سهم خودش را با آواز و عشق ادا کرده است. امشب تبریز فقط میزبان یک کنسرت نبود؛ میزبان صدایی بود که یادآوری کرد هنوز هم می‌شود وسط هیاهوی بمب و آژیر، از عشق به وطن خواند و به فردا ایمان داشت. ایران، تا وقتی چنین صداهایی دارد، تنها نیست... -بهمن بابازاده

2:43 خدا رو چه دیدی شاید پر گرفتیم شاید خنده‌هامونو از سر گرفتیم نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم شاید شب تموم شد، خدا رو چه دیدی!

اگر شما یه خواننده بودید، حاضر بودید فشاری رو تحمل بکنید، کمبود درآمد مادی رو تحمل بکنید ولی کار خوب ارائه بکنید؟ به نظر من برای کسی که بخواد کار رو آسون بکنه، و برای کسی که فقط و فقط نتیجه‌ی مادی قضیه براش مطرح باشه بهترین جواب اینه که مردم اینجوری می‌خوان. خب مردم هم وقتی که ۲۴ ساعت این موسیقی رو بشنون خوششون میاد البته که خودشون هم زمینه دارن، قبول دارم. عموما طبع اکثریت قریب به اتفاق مردم به ابتذال گرایش داره. ولی به نظر من اجرا کنندگان و به وجود آورندگان آثار هنری، سمعی و بصری از هر نوعش و کسانی که به هر حال روی مردم تاثیر دارن می‌تونن چیز خوب تحویل بدن. -فرهاد مهراد

1:06 شب با تابوت سیاه، نشست توی چشماش خاموش شد ستاره، افتاد روی خاک سایه‌ش هم نمی‌موند، هرگز پشت سرش غمگین بود و خسته، تنهای تنها

شعر رضا براهنی می‌دونیم، به هنجار نیست. شعری نیست که مخاطب ساده بتونه درک کنه یا باهاش ارتباط بگیره. توش از کلماتی استفاده شده که در زندگی روزمره استفاده نمیشه. مثلا توی همین شعر یه جا میگه «نمی‌بینمم، نمی‌خوابانمم» این با اینکه از نظر دستوری درسته ولی چیزی نیست که ما همیشه بشنویم. و اینکه شما در اوج محبوبیت هنری و با اون همه طرفدار خطر کنی و شعر رضا براهنی رو بخونی، چیزیه که به نظر من ارزشمنده. -رشید کاکاوند

4:58 معشوقِ جان به بهار آغشته‌ی منی هنگامه‌ی منی نحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی ببین، تو مرا تا ته ببین اگر تو مرا نبینی من هم نمی‌بینمم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی‌خوابانمم، نمی‌بینمم... تو شانه بزن من هیچگاه نمی‌خوابم از هوش می‌روم دیروز رفته بودم، امروز هم از هوش می‌روم...

اگر سمفونی مردگان رو خونده باشید شباهت هایی بین این شعر و مومان چهارم سمفونی مردگان پیدا می‌کنید. شعر کامل تازه از این هم عجیب تره. اگه تونستم دکلمه‌ی شعر اصلی رو پیدا می‌کنم و می‌فرستم.