شعر رضا براهنی می‌دونیم، به هنجار نیست. شعری نیست که مخاطب ساده بتونه درک کنه یا باهاش ارتباط بگیره. توش از کلماتی استفاده شده که در زندگی روزمره استفاده نمیشه. مثلا توی همین شعر یه جا میگه «نمی‌بینمم، نمی‌خوابانمم» این با اینکه از نظر دستوری درسته ولی چیزی نیست که ما همیشه بشنویم. و اینکه شما در اوج محبوبیت هنری و با اون همه طرفدار خطر کنی و شعر رضا براهنی رو بخونی، چیزیه که به نظر من ارزشمنده. -رشید کاکاوند

4:58 معشوقِ جان به بهار آغشته‌ی منی هنگامه‌ی منی نحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی ببین، تو مرا تا ته ببین اگر تو مرا نبینی من هم نمی‌بینمم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی‌خوابانمم، نمی‌بینمم... تو شانه بزن من هیچگاه نمی‌خوابم از هوش می‌روم دیروز رفته بودم، امروز هم از هوش می‌روم...

اگر سمفونی مردگان رو خونده باشید شباهت هایی بین این شعر و مومان چهارم سمفونی مردگان پیدا می‌کنید. شعر کامل تازه از این هم عجیب تره. اگه تونستم دکلمه‌ی شعر اصلی رو پیدا می‌کنم و می‌فرستم.

آهنگایی که باهاشون خاطره دارم و برام خاص هستن طبیعتا زیادن. ولی این آهنگ یه جور دیگه خاصه. آهنگ راز دل از آلبوم رسوای زمانه بود. این آلبوم یه بازخوانی از تصنیف های قدیمی ساخته‌ی استاد همایون خرم به خوانندگی آقای قربانیه. همه شاهکار هستن به واسطه‌ی تنظیم فوق‌العاده‌ی کامبیز روشن روان. ولی برای من آهنگ «راز دل» به دلایل دیگه‌ای خاصه. هر کسی از مادر خودش یک خاطره‌ی موسیقایی داره. یا لالایی، یا موسیقی هایی که دوست داره. و حتما اون موسیقی که از کودکی توی گوش کسی باشه در آینده براش نقش متفاوتی داره. راز دل برای من همچین چیزیه. یادمه اون موقع موسیقی محبوب مامان من این قطعه از آقای قربانی بود. مطمئنا شما حسی که من بهش دارم رو نمی‌تونید درک کنید چون بخشی از زیبایی هر قطعه مربوط به خاطرات ما با اونه، اما کمی از حسش رو شاید بشه فهمید. اگر شما هم همچین آهنگ هایی دارید که به واسطه‌ی خاطراتتون خاص هستن، می‌تونید اسمش رو به همراه توضیحش بفرستید تا اینجا بذارم و همه بتونن بشنون.

2:31 دل دیوانه‌ی من به غیر از محبت، گناهی ندارد، خدا داند شده چون مرغ طوفان که جز بی‌پناهی، پناهی ندارد، خدا داند منم ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند بجز این اشک سوزان دل ناامیدم گواهی ندارد، خدا داند...

داستان اینه که وقتی من داشتم به دنیا می‌اومدم، پدرم پشت در اون اتاقی که مادرم و پرستار داخلش بودن شروع کرد به نواختن قطعه‌ی شهرزاد تا مادرم آروم بشه. برای همین اول اسم من رو گذاشتن شهرزاد، ولی بعد عوضش کردیم به شهرداد. صدای آواز مادرم همیشه توی گوش من هست و جزوی از تار و پود وجود منه و به بهترین خاطرات کودکی من گره خورده. پس من یک موسیقی ساختم به نام رقص عذرا که نام مادرم بود. یادمه اون موقع که اولین بار توی ونیز اجرا کردمش، به طرز عجیبی تمام خاطرات کودکیم جلوی چشمام اومد. توی ونیز، یک شهر اروپایی که هیچ ربطی به خاطرات من نداشت من اینقدر موقع اجرا با این آهنگ گریه کردم که کلید های پیانو از اشکم خیس شده بود. هر وقت این قطعه رو می‌زنم یادش می‌افتم و همیشه احساساتی میشم. -شهرداد روحانی

سحر محمدی بروجردی از خواننده های خانم محبوب منه. شاگرد خلف استاد شجریان و در حال حاضر خواننده‌ی پورناظری ها (چون کیخسرو خان دیگه نیست نمی‌گم گروه شمس) که خیلی سعی کرد توی ایران بتونه آهنگ منتشر کنه و همینجا کار کنه اما نشد و خارج از کشور اجرا داره فقط، تا هزار و یک شب. توی قطعه‌ی تیتراژ هزار و یک شب، سهراب پورناظری آهنگی که می‌سازه رو طراحی می‌کنه برای دو خواننده: علیرضا قربانی و سحر محمدی (یا بروجردی) و این قطعه یه ویژگی خاص داره. صدای خواننده‌ی خانم پس زمینه نیست، صدای اصلیه. فقط توی تیتراژ اصلی سریال به صورت چند صدایی طراحی شد تا مشکلی پیش نیاد (یعنی وقتی نوبت خانم محمدی میشه انگار چند تا خانم محمدی با هم می‌خونن) ولی همه‌ی عوامل یه این نتیجه رسیدن که اگر برای انتشار قطعه‌ی اصلی هم همین قضیه‌ی چند صدایی باشه خیلی زشت و بد میشه. برای همین نسخه‌ی تک‌آهنگ رو همون اجرای اصلی منتشر کردن. نتیجه؟ توقیف شد! تهدید به ممنوع‌الکاری و حذف قطعه از تمام پلتفرم های دارای مجوز و در نهایت توبیخ و جریمه. چون یه خواننده‌ی زن داشت. جدا از حواشی، یه قطعه‌ی فوق‌العاده زیباست. حتما بشنوید.

2:45 صدا بزن که سکوت جهان تمام شود که با تو قصه‌ی بی‌ قهرمان تمام شود که بغض ابری این آسمان تمام شود هزار و یک شب این داستان تمام شود

صدای من را از قلب خاورمیانه می شنوید. جایی که پس از شش ماه تعطیلی مطلق کاری و بلاتکلیفی اجتماعی در حالی هفدهم خرداد در اتوبوس به سمت تبریز نشستیم که زیر بمباران اخبار بودیم. پروازها بسته شد، ایران حمله کرد، اسراییل حمله خواهد کرد، انفجار در تبریز، انفجار در تهران ... و ما در جاده بودیم. نگران عزیزانمان در تهران و نگران شغلی که در ایران به مو بند است. بالاخره هجدهم خرداد شد و کنسرت ما در تبریز روی صحنه رفت. به قول علیرضا قربانی در یک مقطع تاریخی ویژه این کنسرت را زیر حملات و اخبارش روی صحنه بردیم. اکنون در روز چهارم اجراهای تبریز هستیم و سه زد و خورد منطقه ای در همین مدت پشت سر گذاشته‌ایم و چهارمین مورد هم دور نیست. ما هم پس از پایان هر سانس به اجراهای فردا که هیچ، به برگزاری سانس بعد هم مطمئن نیستیم. و خدا رو چه دیدی، شاید نسلهای بعدی قضاوت منصفانه ای از ما خاورمیانه‌ای های مجنون داشتند!!! ما که در یک سال دو جنگ بزرگ دیدیم و هنوز به موسیقی فکر میکنیم!!! -وحید لشکری

1:08 من آن کبوتر صلحم، مرا ز سر وا کن به دست تلخ‌ترین انتخاب ها بسپار مرا که آتشِ سودابه‌ها حریفم نیست، به شرط صلح، به افراسیاب ها بسپار