5:30 صدایی نیست، الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ که می‌گوید بمان اینجا که پرسی همچون آن پیر به درد آلوده‌ی مهجور، "خدایا، به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را؟"

5:04 ما فاتحان شهر های رفته بر بادیم. با صدایی ناتوان تر زانکه بیرون آید از سینه، راویان قصه های رفته از یادیم. کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را، گویی از شاهیست بیگانه! ما فاتحان قلعه های فخر تاریخیم ما یادگار عصمت غمگین اعصاریم...

3:16 کرک جان، خوب می‌خوانی! بیکران وحشت انگیزی است، خامش خاکستری هم بارد و بارد، این سکوت پیر ساکت نیز هیچ پیغامی نمی‌آرد. پشت ناپیدایی آن دور ها شاید، گرمی و نور و نوا باشد، بال گرم آشنا باشد... من این آواز پاکت را در این غمگین خراب‌آباد چو بوی بال های سوخته‌ات پرواز خواهم داد!

بچه ها، خیلی سعی کردم مثل بقیه‌ی آهنگا فقط یکی بذارم. ولی نمیشد. هر سه تای اینا شاهکارن.

خوشبختانه تا الان توی عزیزی رو زیر خاک دفن نکردم ولی هروقت آهنگ سووشون همایون‌شجریان رو گوش می‌دم ، احساس می‌کنم با دستای خودم دارم عزیزترینم رو خاک می‌کنم . - تنها نیستم پس. بعضی از آهنگ ها سوگ درونشون خیلی عمیقه و آدم رو تو خودش غرق می‌کنه. زیبایی موسیقی اینه که میشه به خوبی توش هر حسی رو انتقال داد. و این چه حس عجیبیه.

قطعه‌ی «یازده ماه و بیست و نه روز و چند هزار ساعت» هم همین ویژگی رو داره. یک سوگ عمیق. منتهی فرقش با سووشون همایون شجریان اینه سووشون کاملا هنری، دقیق و خیلی با جزئیاته که یعنی از نظر هنری یه سر و گردن بالاتره. ولی توی این قطعه، هنر حرف نمی‌زنه. احساسه که می‌کوبه توی سر آدم و اون مفهوم رو به آدم تحمیل می‌کنه. و همون‌طور که بالا نوشتم توی این آهنگ با وجود همه‌ی نقد های هنری یه شاهکار احساسی خلق شده که به همین دلیل اون سوگ توش به وضوح هست.

سووشون در فرهنگ عامه به آئینی کهن در فرهنگ ایران بازمی‌گردد که تا امروز در نقاط مختلف ایران و حتی خارج از آن برگزار می‌شود. سووشون یا سوگ سیاوش، سوگواری چند هزار ساله‌ای است که امروزه با این نام از گذشتگان ما به ارث رسیده است. نکته بسیار زیبا در ترانه‌سرایی پوریا سوری اشاره به نام مستعار محمدرضا شجریان یعنی سیاوش بیدکانی دارد و همچنین ظرافت دیگر او تلمیح بسیار زیبا با جمله "جان پدر کجاستی" است که به حادثه تلخ حمله به دانشگاه کابل اشاره دارد.

5:43 داغ تو را جنون کنم دیده ز اشک خون کنم مویه به سووشون کنم جان پدر، کجاستی؟