قطعه‌ی «یازده ماه و بیست و نه روز و چند هزار ساعت» هم همین ویژگی رو داره. یک سوگ عمیق. منتهی فرقش با سووشون همایون شجریان اینه سووشون کاملا هنری، دقیق و خیلی با جزئیاته که یعنی از نظر هنری یه سر و گردن بالاتره. ولی توی این قطعه، هنر حرف نمی‌زنه. احساسه که می‌کوبه توی سر آدم و اون مفهوم رو به آدم تحمیل می‌کنه. و همون‌طور که بالا نوشتم توی این آهنگ با وجود همه‌ی نقد های هنری یه شاهکار احساسی خلق شده که به همین دلیل اون سوگ توش به وضوح هست.

سووشون در فرهنگ عامه به آئینی کهن در فرهنگ ایران بازمی‌گردد که تا امروز در نقاط مختلف ایران و حتی خارج از آن برگزار می‌شود. سووشون یا سوگ سیاوش، سوگواری چند هزار ساله‌ای است که امروزه با این نام از گذشتگان ما به ارث رسیده است. نکته بسیار زیبا در ترانه‌سرایی پوریا سوری اشاره به نام مستعار محمدرضا شجریان یعنی سیاوش بیدکانی دارد و همچنین ظرافت دیگر او تلمیح بسیار زیبا با جمله "جان پدر کجاستی" است که به حادثه تلخ حمله به دانشگاه کابل اشاره دارد.

5:43 داغ تو را جنون کنم دیده ز اشک خون کنم مویه به سووشون کنم جان پدر، کجاستی؟