این اثر هم‌آمیزی از موسیقی ایرانی و موسیقی جَز است، نقطه مشترک آنها که بداهه‌پردازی است، در آلبوم گاه فراموشی به آن پرداخته شده است. موسیقی را براساس اشعار خودم ساختم و می‌توان گفت که شعر و موسیقی باهم شکل گرفته‌اند. -فردین خلعتبری

2:48 محتسب را گو بخسب و مدعی را گو خموش هر چه در بازار خواندند و شنیدند از برم امشب از دالان حرفم گر تو رخصت می‌دهی هدیه‌ی چشم خمارت صد غزل می‌آورم

هنوز پیدا نکردم. ناامید کننده‌است. البته سایتی که ازش پیدا کرده بودم، موسیقی ما، مدت هاست نابود شده. تقصیر من نیست خلاصه.

در مورد سوالت دوستم. از اول زندگی بیژن مرتضوی شروع کنیم، اون متولد ساری بود (خیلی از آهنگای معروفش بر اساس موسیقی مازندرانه) و از سن کم یادگیری موسیقی و به خصوص ویولن رو شروع کرد (البته به ساز هایی مثل تار، پیانو و سنتور هم کمی تسلط داشت) بعد برای تحصیل دانشگاهی (دوباره مهندسی. دقت کردید بیشتر موسیقیدان هامون مهندس بودن؟) به انگلستان رفت و از اونجا به آمریکا تا موسیقی رو ادامه بده. بعد ها از دانشگاه ساوت همپتون دکترای موسیقی گرفت. توی یک مدتی کار های فوق‌العاده ساخت برای مهستی، حمیرا، معین، شاهرخ و خیلی های دیگه. بعد از یه مدتی هم خودش شروع کرد به آواز خوندن و قطعه های خوب کم نداره با صدای خودش. ولی چیزی که همه بیژن مرتضوی رو بهش می‌شناسن، آهنگای بیکلامشه. قطعه های شاهکار زیاد داره با اون ویولن سفید مخصوصش و کلی از قطعه هاش دارن در زندگی روزمره استفاده میشن و ما حواسمون نیست (مثلا خیلی از قطعه های عروسی ها رو ایشون ساخته) در کل، بیژن مرتضوی در حال حاضر یکی از بهترین نوازنده های ویولن جهانه.

و در مورد کار آخرش، بین دو نیمه‌ی فینال جام جهانی قرار بر یک برنامه‌ی موسیقی ۱۰ دقیقه‌ای بود که بین هنرمند های مختلف تقسیم بشه. یکی از بخش ها رو ارکستر فیلارمونیک نیویورک (یکی از خفن ترین ارکستر های دنیا) اجرا می‌کرد که قرار شد از بیژن مرتضوی هم به عنوان نوازنده استفاده کنن. حالا نکته‌ی جالب اینه: اینجا ایشون به عنوان ارکستر مایستر وایساده (اولین نفر از سمت راست استیج و سرپرست ارکستر بعد از رهبر) و با رنگ متفاوت کتش و ویولن همیشگی سفیدش حسابی تو چشمه:)

چیز دیگه‌ای باید بگم یادآوری کن دوست من.

یه نکته‌ی مهم رو فراموش کردم. از طریق اجرای بین دو نیمه‌ی جام جهانی ۱۰۰ میلیون دلار پول جمع شد برای توسعه‌ی برنامه های آموزشی و فوتبال برای کودکان در کشورهای محروم و همه‌ی هنرمندان در این اجرا ها داوطلبانه و بدون دریافت هزینه اجرا کردند. حرکت قشنگی بود.

تولدت مبارک آقای «تولدت مبارک»! آن زمان که انوشیروان روحانی، آهنگ «تولدت مبارک» را برای جشن تولد نخستین خودروی تولیدی کشور خلق می‌کرد، نه گمان می‌برد که «پیکان» به نماد تولید در ایران بدل شود و نه تصور می‌کرد که این موسیقی سفارشی برای جشن تولد همه ایرانی‌ها ماندگار خواهد ماند. 3سال بعد از تولید پیکان در ایران از مدل جدید این خودرو با چراغ بنزی در استادیوم آزادی رونمایی شد. سازه بزرگی مانند کیک تولد طراحی شد که داخل آن یک دستگاه پیکان گوجه‌ای‌رنگ با چراغ بنزی گنجانده بودند. تعدادی جوان دور این کیک حلقه زدند و آهنگ «تولدت مبارک» را که انوشیروان روحانی روی شعر پرویز خطیبی ساخته بود می‌خواندند. در میانه‌های این قطعه موسیقی، کیک از وسط دو نیم شد و پیکان گوجه‌ای از دل آن بیرون آمد. پیکان، بیش از ان که نام اولین خودرو تولید یا مونتاژ شده در ایران باشد نمادی از رشد صنایع ایران در دهه ۴۰ خورشیدی است. خودرویی که اولین خودرو‌ی موفق و با تولید انبوه در خاورمیانه بود و از نظر کیفیت با خودرو های اروپایی برابری می‌کرد. پیکان فقط نام یک خودرو نوستالژیک نیست. با فرهنگ و تاریخ و سیاست و جامعه گره خورده تا جایی که حتی ریشه ترانه تولدت مبارک را باید در آن جست. -محمد عدلی