اگر بپرسید مشهور ترین قطعه‌ی آلبوم «دلاویزترین» محمد نوری چه آهنگیه، جواب همه یک چیزه: ای ایران ایران. حالا یا به واسطه‌ی آهنگسازی شاهکار محمد سریر و شعر خوبش، یا به واسطه‌ی بازخوانی هایی که ازش شده (امیدوارم این نباشه. همه می‌دونیم شعر رو خراب کردند.) یا هر دلیل دیگه ای. ولی من میگم به این قطعه خیلی ظلم شده. به نظر من بهترین قطعه از آلبوم دلاویزترین، خود قطعه‌ی دلاویزترینه. شما چه آهنگ دیگه ای می‌شناسید که این شکلی آدم رو سرحال کنه؟ دیگه چیزی نمیگم. خودتون با این قطعه‌ی خفن و شعر فوق‌العاده‌‌ی فریدون مشیری رو به رو بشید.

6:23 اين دل افروزترين روز جهان را بنگر! تو دلاويز ترين شعر جهان را بسرای! «دوستت دارم» را من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام.

شجریان اینقدر زیبا از حافظ می‌خونه که گاهی فکر می‌کنم خود حافظ اگر می‌شنید غرق بوسه می‌کرد شجریان رو. انگار می‌دونسته که حافظ اون غزل رو در چه حسی سروده و برای چی سروده. -هوشنگ ابتهاج

5:25 قد خمیده‌ی ما سهلت نماید اما بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد

روشن باشیم، که روشنی خوشتر از خاموشی است در چشم زندگان و زنده بمانیم تا زمانی که باید. -فردین خلعتبری پ.ن: این قطعه فقط یکی از جلوه های آهنگسازی عجیب سبک فردین خلعتبریه. قطعه‌ی عجیبیه.

1:41 نان بی‌تو مرا زهرست نه نان هم آب منی هم نان منی زهر از تو مرا پازهر شود قند و شکر ارزان منی

نجات دهنده موسیقیه.

آن روز صبح که به خانه بر می‌گشت در کنار پارک دخترک نحیف و غمناکی را دید که روی سنگفرش سرد پیاده‌رو نشسته بود. از رنگ و رخسارش معلوم بود که گرسنه و بی‌خواب است. جلوی دختربچه یک جعبه‌ی مقوایی بود که چندتا شیرینی مانده و چند تا شکلات ریخته بود. نگاه منتظرش را به چشم یکایک رهگذران گره می‌زد و امید بیهوده‌اش را از دست نمی‌داد. فقر امید را تقویت می‌کند و امید به فقر تداوم می‌دهد. به خانه که رسید، به اتاقش رفت و ساز را چهارگاه کوک کرد. چند دقیقه بداهه نوازی مرد و بعد آرام آرام آهنگساز درونش، اختیار انگشتان را به دست گرفت. قطعه‌ای داشت شکل می‌گرفت. هنوز مردد بود که این آهنگ باید حماسه‌ای علیه گرسنگی باشد یا غمنامه‌ای پرشتاب برای زندگی یا رقص «دخترک ژولیده» بر سنگفرش خیابان. وقتی قطعه تمام شد همه‌ی اینها بود. -کتاب بندباز و دلقک ها (داستان زندگی علی‌نقی وزیری) اثر ضیاء الدین ناظم پور

2:38