حتی به شکل مثبت و هنری هم بخوان نشون بدن مثل اثار هنری و ریلکس بازم عجیبه

تا زمانی که مرگو به تمسخر نگیرن انتقادی ازشون ندارم

نه نفهمیدی چی گفتم بازی واسه سرگرمی بود از وقتی که به یه رسانه مهم تبدیل شد عجیب تر شده حالا دیگه گیم پلی و داستان هم در خدمت مفهومیه که میخوان برسونن/راجبش بحث کنن

ساده تریناش از قدیم بود بازی های قرون وسطایی و باستانی با ادم های دار زده شده در سطح مپ این یه مفهوم ساده رو میخواد از دنیای بازی برسونه ولی از این حرفا گذشت از دوران بایوشاک به بعد بازی هایی مثل دیسکو الیسیوم،norco,گریس،nier در انواع سبک ها نفوذ کردن به شکل عمیق

از سوپرماریو رسیدیم به Nier

یه مثال ساده و بی ربط بذار بزنم که یمدت من و تو خیلی دربارش بحث میکردیم کیپاپ به عنوان سرگرمی باب شد ولی دیدی که ملت چقدر بخاطرش همو تخریب کردن و کشتن و اسیب زدن

نیر واقعا مفهومای قوی ای از عشق و نفرت | مرگ و زندگی | مفهوم انگیزه و زندگی رو رسوند

خیلی دلم میخواد یه تحلیل بلند ازش بدم بیرون ولی هرچی بگم کمه

اکثر این بازی ها هم تحسین میشن یعنی گیمر ها هم خوششون میاد یا به عنوان ادویه مخصوص برای بالاتر بردن سطح گیم استفاده میشن یا واقعا نویسنده تو دلشه از یه وسیله استفاده کنه و حرف دلشو بزنه

اینا لول عادی از مفاهیم زندگی هستن مشکلی ندارن راجب فلسفی و نمادین بودن یسری بازی ها دارم میگم

یکم تو داستان گوست آف سوشیما جلوتر برید دوباره دربارش حرف بزنیم حوصلم سر رفت 🦦

-اینا عجب قهرمان هایی هستن که توی تاریک ترین دانجز قدم برمیدارن قهرمان ها: راهزن،جذام،دلقک،هیولای مازوخیسمی وای به حال دنیایی که قهرمان هاش اینان☠ (جذام یه بیماری عفونی مزمنه گه روی اعصاب و اینا تاثیر میذاره)