امروز اینجوری بود که منتظرِ یه اتفاق کوچیک بودم تا بشینم وسط حیاط مدرسه و گریه کنم ..

کافیه وانمود کنی که چیزی برات مهم نیست و بعد همه چیز عمیقا واست بی اهمیت میشه .

کافیه وانمود کنی که چیزی برات مهم نیست و بعد همه چیز عمیقا برات مهم میشه ..

از جمع متنفرم از جمع متنفرم از جمع متنفرم

خستم . خیلی زیاد خیلی خیلی زیاد خیلی خیلی خیلی زیاد

«بغل کن روحمو که خستس»

دیدم‌که‌برنداشت‌کسی‌نعشم‌اززمین خودنعش‌خود‌به‌شانه‌گرفتم،گریستم .

من بیشتر مواقع در برابرم خانوادم : + آیا من برای شما یک جوک هستم؟

من ادمیم که ۹۰ درصد مواقع فکر میکنم آدمای دورم دارن به زور تحملم میکنن ؛ حتی اگه اصلا همچین چیزی نباشه .. برای همین خیلی وقتا سعی میکنم فاصله بگیرم که یه وقت اذیت نشن و اونا فکر میکنن من اونارو دوست ندارم یا برام اهمیتی ندارن ..

این واقعا خود درگیری محضه .

-بیکلامِ‌محزونِ‌من-

انقدر شدتِ امیدواریم به زندگی زیاده که هروقت دارم واسه هفته های بعدی یا ماهای بعدی برنامه میریزم یهو با گفتنِ جمله‌ی « یهو اصن تا اون موقع مردی » بیخیال میشم و میرم یه گوشه افسردگی میگیرم