انقدر شدتِ امیدواریم به زندگی زیاده که هروقت دارم واسه هفته های بعدی یا ماهای بعدی برنامه میریزم یهو با گفتنِ جمله‌ی « یهو اصن تا اون موقع مردی » بیخیال میشم و میرم یه گوشه افسردگی میگیرم

از خودم ، خودم ، خودم ، خودم متنفرم .

[دیگه قلبم بی حسه از‌ الان]

میشود یکجا‌ بشینیم‌ من‌ فقط‌ گریه‌ کنم؟ چند‌ سالی‌ گریه‌ دارم ، بعدِ اتمامش‌ بریم . .

« آدمی که یه اشتباهی کرده اما واقعا از کارش پشیمونه رو ببخشید » چون اون به خاطر کاری که کرده همش خودشو داره سرزنش میکنه و حتی گاهی وقتا از خودش بدش میاد ؛ و اینکه شما هی یاد آوری کنید کارشو واقعا باعث نابودیش میشه ..

-

در « نمیدونم چیکار کنم » ترین حالتِ ممکنم .

از آدم ها گریزان بود؛ و به وجودشان نیازمند.

« احساس میکنم ، چندین برابر بیشتر از قبل تنها شده‌ام ..»

مشاوره رفتن = مثل سگ پشیمون شدن