من مدت زیادیه منتظر چیزی نیستم. نه آدما، نه یه خوشحالیه از ته دل نه حتی آینده. همین الانشم همه زورمو زدم با زندگی کنار بیام، که فردا از پا نیفتم هرچی شد. خوشحال نیستم هرکاری هم می کنم، هرجا می رم یهجای کار می لنگه اما منتظر تغییر هم نیستم، شاید عادت کردم. شب می خوابم و صبح که بیدار می شم، فقط وقت گذرونیه نه لذت می برم ازش نه اذیتم می کنه. یاد گرفتم خوب باشم، تا میشه محبت کنم، حواسم به بقیه باشه اما دردای خودمو بذارم کنار تا به چشم نیاد. چه زندگیه قشنگی. البته اگه اسمش زندگی باشه.
-سینا.
