«حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى اَلْمُتَوَكِّلُ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْخَزَّازِ قَالَ سَمِعْتُ اَلرِّضَا علیه السلام يَقُولُ : إِنَّ مِمَّنْ يَتَّخِذُ مَوَدَّتَنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ لَمَنْ هُوَ أَشَدُّ لَعْنَةً عَلَى شِيعَتِنَا مِنَ اَلدَّجَّالِ فَقُلْتُ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ بِمَا ذَا قَالَ بِمُوَالاَةِ أَعْدَائِنَا وَ مُعَادَاةِ أَوْلِيَائِنَا إِنَّهُ إِذَا كَانَ كَذَلِكَ اِخْتَلَطَ اَلْحَقُّ بِالْبَاطِلِ وَ اِشْتَبَهَ اَلْأَمْرُ فَلَمْ يُعْرَفْ مُؤْمِنٌ مِنْ مُنَافِقٍ». احمد بن محمد خزاز گوید که از حضرت علی بن موسی الرضا(ع) شنیدم می فرمودند: فتنه‌ی برخی از کسانی که ادعای محبت ما را دارند، از فتنه ی دجال بر شیعیان ما سخت‌تر است! راوی پرسید: به چه علت؟ حضرت فرمودند: زیرا با دشمنان ما دوستی و با دوستان ما دشمنی می‌کنند. این کار باعث آمیخته شدن حق و باطل می شود و امر را بر مردم مشتبه می‌سازد، تا جایی که مومن از منافق تشخیص داده نمی‌شود. مصنفات الشیخ الصدوق، صفات الشیعة، ح۱۴. @ali_m_hoshyar