پارسال این موقع، ۱۳ فروردین، پانسیون فانوس بودیم. فاطیما اون روز نیومده بود و من نشستم پشت میزش چون بارون میومد و میخواستم جلوی پنجره باشم. روزهای آخر جمع‌بندی برای کنکور بود. نازنین توی یه سالن دیگه مشغول و من و زهرا تصمیم گرفتیم شیطونی رو بذاریم کنار و جدی درس بخونیم. چون روزای آخر همش خسته بودیم و اگه حواسمون نبود خودمون رو توی نمازخونه می‌دیدیم در حال خواب یا حرف زدن با بچه‌های مردم.

اینجا فرداشه، ۱۴ ام، روز آخر پانسیون. فاطیما بود، ولی میدونستم حالش خوب نیست. ازش یه سوال پرسیدم و نمیدونم چی شد که یهو دیدیم ۵ ساعته درس رو ول کردیم و نشستیم روی فرش اتاق و سفره دل رو برای هم‌دیگه باز کردیم. اون گفت من گفتم، اون گریه کرد من گریه کردم. از این‌جا همه چیز شروع شد.

این خیلی چیز بدرد بخوری بود. نکات تجربی و انسانی رو میتونید مشاهده کنید😔

الان اعتراف می‌کنم که من بودم احساس ناکافی بودن داشتم😔✋🏻😂

حین تکون دادن پرچم‌ها بودیم که اعلام کردن یه جنگنده رو با کله فرستادیم ته خلیج فارس😎 داداشا جدی جدی دارین خوب میزنیناااا الله اکبر❤️‍🔥

شاید تو هم عین من نیاز داری بشنویش..

"اینکه ما خسته نشده بودیم کافی نبود؛ باید به آنها هم می‌فهماندیم که خسته نشده‌ایم."

گاه به این فکر می‌کنم چطور آدم‌هایی که به زبان ما فارسی حرف می‌زنند، حتی مثل ما لهجه دارند، جزئیات قیافه‌های کوهی، کویری، جنگلی، بندری و شهری ما را در چهره‌ی خود دارند، این‌قدر با ما متفاوت‌اند؟ آن‌ها کِی فرصت کرده‌اند این‌قدر با ما فرق پیدا کنند؟ #کتاب