📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوپنجم ▪خبر نداشت شاهرخ را با چه حالی پشت در این خانه رها کردم ولی من دیدم تا شنود را کف دستم گذاشت، هزار بار مُرد. ▫دستم روی لبۀ سنگی تراس سست شد، ساق پاهایم بد می‌لرزید و برای چندمین بار به گودی سیاه کوچه نگاه کردم؛ چرا نمی‌شد بپرم؟! مرگ از این زجرکش شدن بدتر بود؟! ▪مرتضی چند لحظه در سکوت فقط نگاه کرد و بدترین آجر را از زیر دیوار ذهنم کشید: «به چه بهانه‌ای مجبورت کرد بیای؟» ▫نگاه خیرۀ امیر، منتظر یک کلمه اعتراف، از هر شکنجه‌ای بدتر بود و من برای اولین بار حقیقت را گفتم: «شاهرخ مجبورم نکرد... اون مخالف بود... میسی مجبور کرد... هر دوی ما رو...» ▪دست و صورتم هنوز خونی و همین زخم، شاهد این اعتراف بود: «سرِ همین قضیه روانی شد... زیاد خورد...» ▫مهلت نداد حرفم تمام شود و شاکی از هر چه رنگش کرده بودم، به جای مرتضی، با خشونت زیرِ پا کشید: «کی تو رو به این زن وصل کرده؟ شاهرخ؟!» ▪بازجویی‌اش تمام نشده، صدای زنگ موبایلم از اتاق بلند شد؛ می‌دانستم طاقت شاهرخ تمام شده و مرتضی هم فهمید که زیر گوشش توصیه کرد: «بیشتر از این نمیشه کشش داد!» ▫با حالتی عصبی عقب کشید؛ به حدی به هم ریخته بود که برای باز کردن در تراس، چند بار با دستگیره جنگید و وقتی رفت، مرتضی بدتر تهدیدم کرد: «مطمئن باش از امشب از اونجایی که فکرشم نمی‌کنی، زیر نظری!» ▪باورم نمی‌شد بخواهد رهایم کند ولی دستش سمت دستگیره رفت و با همان لهجۀ عجیب، دستور داد: «الان میری پایین و میگی شنود رو زیر میز غذاخوری جا زدی. غیر از این نه چیزی دیدی، نه شنیدی!» ▫در را باز کرد و پشت سرم وارد اتاق شد؛ امیر بالای همان مبلی که مرتضی جیب‌هایم را خالی کرده بود، ایستاده و نمی‌دانستم بین فایل‌های موبایلم دنبال چه می‌گشت. ▪شنود هنوز همانجا بود و به هوای همین شنود، مرتضی صدا بلند کرد: «می‌خوای اگه امشب کار داری، من برم؟» ▫ابروهای امیر تا روی چشم‌ها پایین آمده بود؛ نگاهش به صفحۀ گوشی گیر کرده ولی منظور رفیقش را فهمید و برای تکمیل نمایش، با لحنی مبهم جواب داد: «الان این خانم میره!» ▪چند قدم جلوتر رفتم؛ بلاخره بی‌خیال موبایل شد، به همراه همان چند اسکناس و کاغذ تاخورده، سمتم گرفت و باز هم نقش بازی کرد: «دوباره با هم قرار می‌ذاریم. هر زمان شما بخواید!» ▫جرأت نمی‌کردم در چشمش نگاه کنم؛ از چند قدم دورتر وسایل را گرفتم، سمت در قدم کج کردم و همان لحظه، پیام شاهرخ نگاهم را روی صفحۀ گوشی کوبید: «من دارم میام بالا...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوششم ▪هنوز چند قدم از امیر فاصله نگرفته بودم اما از آلارم موبایل، همان چند قدم را سمتم دوید. ▫نگاهش روی صفحه ثابت ماند و بلافاصله سرش سمت رفیقش چرخید: «می‌خواد بیاد بالا!» ▪بدتر از این نمی‌شد خروجم از این مخمصه خراب شود؛ نمی‌دانستم وارد ساختمان شده یا نه، تا طبقۀ چندم رسیده و مرتضی برای از دست نرفتن حتی یک ثانیه، گوشی را از دستم کشید. ▫با اسلحه اشاره کرد سریع‌تر از در خارج شوم؛ انگشتش به سرعت روی صفحه ضربه می‌زد و پشت در که رسیدم، گوشی را سمتم گرفت: «برو پایین.» ▪صفحۀ موبایل هنوز روشن و راهرو کاملاً تاریک بود. امیر چند قدم عقب‌تر، نگاهش تا صورتم رسید و مرتضی قبل از بستن در، برای بار آخر تهدیدم کرد: «هر حرفی بزنی، خیلی برات بد میشه! بدتر از چیزی که فکرشو بکنی!» ▫چشم امیر هنوز به من بود؛ هیچ حسی در نگاهش پیدا نبود و مرتضی در را رو به صورتم آهسته بست. ▪روی دیوار دست کشیدم تا کلید را پیدا کنم و همین که چراغ روشن شد، شانه‌هایش را در پیچ راه‌پله دیدم. ▫دستش به نرده بود، تمام وزنش را روی همین دست انداخته و تا رسیدن به این طبقه، نفس‌نفس می‌زد. ▪نگاهش روی تنم فرو ریخت، دوباره برگشت و یک‌بار دیگر از صورت تا روی ساقِ پا، سُر خورد؛ مطمئن نبود سالم باشم و من چند پله را سراسیمه پایین رفتم. ▫فرصت نشد ببینم مرتضی چه پیامی از طرف من داده اما فی‌البداهه نجوا کردم: «من که گفتم دارم میام پایین...» ▪موهایش به هم ریخته، پیشانی‌اش خیس عرق و در سکوت ساختمان، صدایش مثل مچاله کردن کاغذ خِش‌خِش می‌کرد: «تموم شد؟» ▫به جای خون، قلبم با هر تپش در رگ‌هایم وحشت پمپاژ می‌کرد؛ سرم را تکان دادم یعنی همه‌چیز تمام شد ولی انگار باور نکرد. ▪هر چه می‌خواست از این لحظه بشود؛ فعلاً فقط باید فرار می‌کردم! از پله‌ها پایین رفتم و او خودش را دنبالم می‌کشید: «حرف بزن... چی شد؟» ▫چهار انگشتم را روی دهانم گرفتم یعنی چیزی نگوید؛ می‌ترسیدم به پلۀ آخر نرسیده، پشیمان شوند و تا از در بیرون نرفتم، باورم نشد از این خراب‌شده، زنده خارج شدم! ▪کوچه، خلوت و ساکت بود؛ هوا مِه گرفته و شاهرخ پشت در، روبرویم ایستاد: «جیبت رو گشت؟!» ▫چشمش روی صورتم حیران بود؛ انگار دنبال ردّ گلوله می‌گشت و من طوری از تهدید مرتضی می‌ترسیدم که هر چه تا پای مرگ رفته بودم، پشت یک دروغ مخفی کردم: «شنود رو زیر میز غذاخوری گذاشتم...» ▪سرش را بالا گرفت؛ نگاهش تا پنجره‌های روشن طبقۀ چهارم رفت و بی‌صدا پرسید: «چجوری انقدر نزدیک شدی؟»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهفتم ▪اصلاً نمی‌دید اینکه روبرویش ایستاده، جنازۀ تیناست! دست به دیوار، چند قدم از ساختمان فاصله گرفتم، صدای قدم‌هایش را پشت سرم می‌شنیدم و خسته خواهش کردم: «میشه بریم خونه؟» ▫جنازه‌تر از من بود؛ فقط نگاه می‌کرد و من تمام تنم در هم خُرد شد؛ خانۀ من کجا بود؟... دقیقاً چند روز بود با پدر و مادرم صحبت نکرده بودم و اصلاً چرا این کابوس تمام نمی‌شد؟ ▪دیگر چیزی نپرسید؛ اوبر گرفت و تا رسیدن به خانه، هیچ‌کدام حتی یک کلمه حرفی نزدیم. ▫از سیلوی و شوهرش خبری نبود؛ احتمالاً مثل همیشه در اتاق خودشان بودند و من دست به نردۀ چوبی، پله‌پله خودم را بالا می‌کشیدم. ▫هم تشنه بودم، هم گرسنه اما نه غذا می‌خواستم نه آب؛ فقط خواب! اگر این کابوس، بیداری بود؛ باید می‌خوابیدم شاید در دنیای خواب، سهمم از ترس کمتر می‌شد. ▪اصلاً ندیدم شاهرخ کجا رفت؛ شاید روی همان کاناپۀ طبقۀ پایین خوابید و من حتی نتوانستم لباسم را عوض کنم. ▫روی تخت افتادم؛ مثل جنینی که مرده باشد، دست و پاهایم را در هم جمع کردم و خواب که نه، برای فرار از این زندگی، آرزو کردم همین امشب بمیرم! ▪نیمرخ صورتم روی بالش بود؛ خودم هم نمی‌دانستم خیره به کجا ماندم و به چند دقیقه نکشیده، موبایل کنار سرم لرزید. ▫انگار منتظر فرشتۀ مرگ باشم، تمام تنم تکان خورد؛ موبایل را از کنار بالشت چنگ زدم و با همین نگاه مات، شمارۀ میسی را شناختم. ▪تهدید مرتضی و ترس از میسی؛ درست بین دو لبۀ گیوتین گیر کرده بودم و تسلیم این سرنوشت ترسناک، تماس را وصل کردم. ▫فکر کردم گزارش مأموریت می‌خواهد اما صدای او برای اولین بار حسابی نشئه بود: «فکر نمی‌کردم انقدر عملیاتی باشی!» ▪یک لحظه نفهمیدم چه گفت؛ گیج‌تر از این حرف‌ها بودم و کلمات او می‌رقصید: «وقتی دوباره برگشتی، اونم اونجا بود؟» ▫لب‌هایم از هم جدا نمی‌شد ولی نباید شک می‌کرد و به زحمت زبانم را تکان دادم: «مرتضی؟» ▪با حالتی مرموز خندید و من دروغی که به خورد شاهرخ داده بودم، یک‌بار دیگر قرقره کردم: «شنود رو گذاشتم زیر میز غذاخوری...» ▫حدس می‌زدم امیر و مرتضی، برای تکمیل نقشه، تا همین حالا گرم بازی با آدم پشت شنود بودند و میسی باز هم خندید: «خودتم نمی‌دونی امشب چی شکار کردی!» ▪مغزم حتی یک ذره جای خالی نداشت؛ دلم می‌خواست همین حالا گورش را از پشت خط گم کند ولی هنوز حسابی برای تسویه داشتم: «کاری که می‌خواستی انجام دادم... حالا نوبت توئه...» ▫چند لحظه مکث کرد؛ می‌دانستم بی‌هیچ ضمانت اجرایی معامله کردم و او به جای خون داراب، حرف را به آپارتمان امیر کشید: «مرتضی اسم عملیاتیه، اسم اصلی‌اش راعدِ... مطمئن باش اگه فهمیده بود، زنده‌ات نمی‌ذاشت!»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

#تولیدمحتوا #فرهنگی علت اصلی چیست؟! فعالیت دختران نوجوان شهر جدید امیرکبیر کاری از گروه رسانه شهید آرمان پایگاه بسیج خواهران مجیبه شهر جدید امیر کبیر🌱 https://eitaa.com/samn910

#امور_اردویی_فرهنگی اردوی مادر دختری🌸🌿 برگزاری ویژه برنامه اردوی یک روزه مختص گروه مادر دخترای شهرجدیدامیرکبیر 🌸بازی،هیحان،بازدید از حیات وحش،تقدیر از مادر شهید،سرود، مسابقه مادران و کلی برنامه های جذاب دیگه فعالیت دختران نوجوان شهر جدید امیرکبیر کاری از گروه رسانه شهید آرمان پایگاه بسیج خواهران مجیبه شهر جدید امیر کبیر زمان:۱۶ شهریور ماه ۱۴۰۵ مکان:حیات وحش و شهربازی سرپوشیده طوفان https://eitaa.com/samn910

﷽ زیارت وارث| محرم ١٤٤٦ استاد میرزا محمدی

🎥🚨⚠️جنگ اقتصادی و محاصره دریایی؛ نبرد اراده‌ها! ☝️در این کلیپ، ابعاد جنگ اقتصادی و محاصره دریایی و تلاش دشمن برای ایجاد فشار روانی و اقتصادی بررسی شده و کلید اصلی پیروزی در این تقابل بر اساس مستندات دینی، مورد بررسی قرار گرفته است. https://eitaa.com/samn910

💞 همسرت را ببخش... 🌿 گذشته‌ها را ورق نزن؛ اگر پشیمان شده، دلش را دوباره نشکن... 🥺❤️ ❌ اشـــــتباهات دیروز را سرزنشِ امروز نکن. 🌸 بخشش یعنی انتخابِ آرامش، نه فراموش کردنِ دردها... 🕊️ 💗 گاهی برای ماندنِ عشق، باید بعضی چیزها را رها کرد... #همسرداری 🇮🇷 اللّٰھـُم ؏جِّل لِوَلیڪَ الفَرَجْـ 🇮🇷 https://eitaa.com/samn910 ❤️࿐✾‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌✾🤍✾✾࿐💚 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

🍃🌺 آیت‌الله عابدینی: ♨️ دشمن می‌خواهد خیابان خالی شود ❇️ لشکرکشی مردمی از لشکرکشی نظامی مهم‌تر است. مردم نباید خسته شوند‼️ #جهاد_تبیین 🇮🇷 اللّٰھـُم ؏جِّل لِوَلیڪَ الفَرَجْـ 🇮🇷 https://eitaa.com/samn910 ❤️࿐✾‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌✾🤍✾✾࿐💚