📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوبیست‌وهفتم ▪موبایل را قفل کرد، صفحه تاریک شد ولی نگاهم جای خالی پیام‌های دیشب، جا ماند و حس کردم پالتو روی تنم رها شد. ▫بی‌خیال سرشانه‌ام شده بود؛ موبایل را در جیبش جا زد، با حالتی کلافه باند دستش را کشید و از همینجا پرت کرد سمت آب. شاید می‌ترسید با همین دست باندپیچی شده که در فیلم مشخص بود، شناسایی شود. ▪نگاهش تا پای پله رفت، انگار دوباره سرما یادش افتاده و دنبال کاپشن بود ولی باز به طرفم برگشت: «دیشب روی جون خودم شرط بستم تا تو رو زنده بکشم بیرون... هنوزم مطمئن نیستم بتونم تا تهش برم... ولی میرم...» ▫نمی‌شد اطمینان کنم و نشد ادامه دهد. صدای پای کسی را می‌شنیدم که از پشت سر نزدیک می‌شد، دیدم چشم امیر از بالای سرم، سمت صدا کشید ولی جرأت نمی‌کردم برگردم و او با حالتی عصبی اعتراف کرد: «راست گفتی... من اسلحه ندارم... چون نمی‌تونستم تو پرواز با خودم سلاح بیارم... دیشبم فیلم بازی کردم واسه اینکه بتونم تا صبح نگهت دارم...» ▪دوباره نگاهش پشتم سرک کشید، نمی‌دانستم این غریبه چقدر نزدیک شده ولی قلبم از ترس کنج سینه کِز کرده بود و او بی‌صدا تهدیدم کرد: «اونی که داره میاد، هم اسلحه داره هم خیلی از من حرفه‌ای تره! من خبرنگارم ولی اون کارش اینه!» ▫حرفش تمام شده و لب‌هایش بسته بود ولی انگار هنوز با نگاهش خط و نشان می‌کشید تا جم نخورم و همان لحظه صدایی از پشت سر شنیدم: «صبح بخیر!» ▪انگلیسی حرف زد و امیر یک قدم سمتش رفت. کمی سرم را کج کردم و دیدم مردی نسبتاً مُسن با موهایی جوگندمی، درست پشت سرم ایستاده است. ▫صورتش نه شبیه ایرانی‌ها بود نه لبنانی‌ها؛ انگلیسی را کاملاً با لهجه صحبت می‌کرد ولی انگار امیر می‌خواست من را شیرفهم کند این‌بار نمایشی در کار نیست؛ تنها یک اشاره به مرد کرد و او با خونسردی دست در جیبش برد. ▪لبۀ کاپشن چرم چند سانتی‌متر عقب رفت؛ برق دستۀ فلزی کلت، در چشمم جرقه زد و بلافاصله دستش را از جیب بیرون کشید، اسلحه دوباره پشت آستر کاپشن غیب شد و رو به امیر خلاصه کرد: «فرودگاه و مرز رسمی کنسله! پاسپورت هم یعنی خودکشی!» ▫امیر هنوز با گوشۀ چشم مراقب من بود و قلب من از ضربان افتاد؛ فرودگاه؟ مرز؟ پاسپورت؟ یعنی می‌خواستند من را از کانادا خارج کنند؟ ▪اینهمه استرس در جمجمه‌ام جا نمی‌شد و نگرانی در تمام رگ‌هایم ناله زد: شاهرخ... از حالش بی‌خبر بودم و این سنگدل اصلاً نمی‌فهمید! ▫اسلکه و آب و تمام برج‌های تورنتو، دور سرم می‌چرخید و جملۀ آخر مرد، مثل پتک در مغزم خورد: «رد کردن یه نفر مطمئنه... ولی دو نفر ریسکه... یه نفر باید الان بره، یکی بعداً...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوبیست‌وهشتم ▪نگاه امیر روی صورت مرد خشک شد و او خیلی ساده راه حل داد: «به من گفتن اول تو رو رد کنم بعد این خانم...» ▫از وحشت وضعیتی که هر ثانیه بدتر می‌شد، مغزم از کار افتاد؛ امیر یک لحظه مکث کرد، با سکوتی سنگین به طرف همان پله‌هایی که دیشب نشسته بودیم، چرخید و من دنبالش کشیده شدم: «تو که می‌تونی بری...منم برمی‌گردم...» ▪ایستاد، اول نگاهش به طرفم چرخید و بعد سر و شانه‌ها و تمام بدن؛ فقط چند کلمه گفتم ولی نگاهش زیر و رو شده بود، لب‌هایش از هم فاصله گرفت و باز پشیمان شد. ▫دوباره برگشت و در سکوت از پله‌ها پایین رفت؛ انگار تنش را با زنجیر بسته باشند، سنگین خم شد و کاپشنش را از روی پله جمع کرد. ▪طوری به هم ریخته بود که چند بار دست در حلقۀ آستین کرد ولی فرو نمی‌رفت و بار آخر کلافه شد؛ بلاخره کاپشن را پوشید، زیپش را تا زیر چانه بالا کشید و همانجا روی پله نشست. ▫نفهمیدم به چه کسی زنگ زد ولی موبایل را کنار صورتش گرفت؛ احتمالاً خیالش راحت بود این مرد از پشت مراقب من است که دیگر نگاهم نمی‌کرد و پس از چند لحظه، صدایش را شنیدم: «اگه آدم فرستادی که فقط منو نجات بدی، بگو همین الان برگرده... من یا با این دختر برمی‌گردم یا هر چی می‌خواد بشه، دیگه برام مهم نیس...» ▪شانه‌هایش بین مِه، مثل یک سایه محو بود و کلماتش مبهم. احتمالاً نمی‌خواست بشنوم چه می‌گوید؛ از جا بلند شده بود، در همان چند قدم دور خودش می‌چرخید و پس از چند دقیقه بلاخره از پله‌ها بالا کشید. ▫تماسش تمام شده بود؛ من هنوز همانجا ایستاده بودم و او با قدم‌هایی کوتاه طرفم آمد. روبرویم که رسید ایستاد، چند لحظه فقط نگاه کرد و کلماتش در گلو گم شد: «با هم می‌ریم...» ▪حرفش به آخر نرسیده، زنگ موبایل مردی که پشت سرم ایستاده بود، بلند شد؛ می‌شنیدم به انگلیسی تکرار می‌کرد: «من دو نفر رو تضمین نمی‌کنم...» و امیر بی‌خیال هر چک و چانه‌ای پشت آن تماس بود، ذهنم را خط‌خطی کرد: «فکر نکن به خاطر تو نرفتم... فقط نمی‌خوام این بازی رو اونا ببرن... قرار نیس آخر این قصه اونجوری که اونا می‌خوان، تموم بشه!» ▫احساسش به حدی سنگ بود که با هیچ ضربه‌ای نمی‌شکست ولی باز هم رو زدم: «می‌دونی من از شاهرخ بی‌خبرم؟...» ▪نفس کوتاهی کشید ولی باز هم سینه‌اش سبک نشد و سنگین جواب داد: «می‌دونم... ولی اگه اون هنوز زنده باشه، تو هم باید زنده بمونی...» ▫حرفش تمام نشده، نفس من تمام شد؛ اگر زنده باشد؟... ▪تماس مرد غریبه قطع شده و ظاهراً باید دستور مرتضی را اجرا می‌کرد؛ روبروی ما ایستاد و با سه کلمه، نفسم را گرفت: «میریم بندر هالیفاکس.»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

«من اگه می‌خواستم بهت صدمه بزنم، تا حالا صد بار فرصت داشتم...» این مردی که پشت در ایستاده بود، اصلاً شبیه امیر نبود... عاشقانه‌ای امنیتی از سال ۱۴۰۴ و جنگ رمضان با ما همراه باشید 👇👇 https://eitaa.com/samn910

‌ عیب‌پوشی مومن 🔸«اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ» 🔹خدایا از تو پوزش می‌خواهم؛ 🔸«وَ مِنْ عَيْبِ مُؤْمِنٍ ظَهَرَ لِي فَلَمْ أَسْتُرْهُ‌» 🔹از عیب مؤمنی که برای من آشکار شده و آن را نپوشانده‌ام...🤲 📚 صحیفه سجادیه، دعای ۳۸ #احادیث_کاربردی https://eitaa.com/samn910

🚨شبهه👇 چرا وقتی دوربین اختراع شد نه عصا مار شد و نه معجزه ای اتفاق نیوفتاد معجزه آخرین پیامبر کتاب بود تا برای آیندگان بمونه

قسمت ۱۲۶تا۱۲۸

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوبیست‌ونهم ▪بندر هالیفاکس؟! این اسم را تا همان لحظه نشنیده بودم، اصلاً نمی‌دانستم در کدام کشور است و امیر بلافاصله پرسید: «بعدش؟» ▫شانه‌اش را به شانۀ امیر نزدیک کرد و از جملات بعدی، فقط مکث بین کلماتش را شنیدم ولی چیزی نفهمیدم و بلافاصله اشاره کرد حرکت کنیم. ▪مسیر باریک اسلکه را باید با اسکورت این دو نفر می‌رفتم؛ مرد چند قدم جلوتر می‌رفت و امیر یک قدم عقب‌تر. ▫فقط چند دقیقه کشید تا پای یک ون مشکی رسیدیم اما من در هر قدم منتظر خدایی بودم که معجزه‌هایش هرگز سهم من نبود، حتی این‌بار! ▪در باز شد، مرد سمت فرمان رفت و امیر خیره به زمین، کنار در ایستاده بود تا سوار شوم. ▫برای آخرین بار کل اسکله را با چشمم گدایی کردم ولی فقط مِه بود و سکوت نمناک و امیر که بی‌تفاوت به تمنای نگاهم، دستور داد: «سوار شو.» ▪مرد پشت فرمان نشسته بود، دستش روی قبضۀ اسلحه، از صورت سردش هیچ حسی پیدا نبود و من به اختیار خودم که نه، به اجبار همین اسلحه سوار شدم. ▫سایۀ امیر را پشتم حس می‌کردم و به ردیف وسط که رسیدم، باز هم دستور داد: «همینجا بشین.» ▪شبیه جنازه‌ای که در تابوت و در مسیر قبرش برود، تسلیم محض بودم؛ از پشت شیشه می‌دیدم ساختمان‌های شهر در مِه، محو شد و تابلوی کنار جاده چشمم را کور کرد: «بندر هالیفاکس : 1800 کیلومتر.» ▫1800 کیلومتر؟! تحمل اینهمه وحشت برای یک ثانیه هم سخت بود؛ اصلاً 1800 کیلومتر چند ساعت می‌کشید و مگر زجرکش کردن من، بدتر از این هم می‌شد؟!... ▪صورتم به سردی شیشه چسبیده و برای اولین بار آرزو کردم ای‌کاش همان دیشب مرده بودم! ای‌کاش دیشب فقط یکی از آن گلوله‌ها به من خورده بود و همان لحظه حرارت تنش را پشت سرم حس کردم. ▫وحشتزده چرخیدم و او هر دو دستش را بالا گرفت: «نترس...» ▪نگاه راننده از آینه به ما بود و امیر بالای سرم، دستش را لبۀ صندلی گرفت: «جلوتر یه فروشگاه بین راهیه... هر چی لازم داری، بگو...» ▫لب‌هایم را روی هم فشار می‌دادم تا اشکی نچکد ولی لرزش دستم را دید؛ دست‌هایم را در جیب پالتو مخفی کردم، متنفر بودم کسی شکست تینا را ببیند ولی کارم از باختن گذشته و رسماً در حال جان دادن بودم. ▪چشم‌هایش را بست؛ طوری نفس کشید که حرکت قفسۀ سینه را دیدم و دوباره پلک‌هایش را باز کرد. ▫با یک صندلی فاصله کنارم نشست، سرش را از پشت تکیه داد، چند ثانیه سکوت و صدایی که مثل شکستن شیشه، دلم را خالی کرد: «نمی‌دونم زنده می‌مونم یا نه... ولی تو باید برگردی ایران...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوسی‌ام ▪وحشت مثل شوک الکتریکی در ستون فقراتم رعشه کشید، زانوهایم لرزید و او باز هم دید: «من اگه جا تو بودم، فقط دعا می‌کردم...» ▫دست خودم نبود؛ مدام تنم را به پنجره فشار می‌دادم تا بیشتر فاصله بگیرم و او حتی نگاهم نمی‌کرد: «حال من اصلاً بهتر از تو نیس... هر چی داشتم تو فرانسه مونده... ولی دیگه هیچ‌جا برای من امن نیس...» ▪بالا و پایین رفتن گلویش از نیم‌رخ پیدا بود و پس از چند لحظه سکوت، نجوا کرد: «تا قبل از رسیدن به ایران، ممکنه بازداشت بشم... اگه این اتفاق افتاد، این راننده تو رو می‌رسونه ایران...» ▫نمی‌فهمیدم چرا دارد وصیت می‌کند! نمی‌فهمید من حتی از شنیدن نام ایران و هر چه در انتظار این ورزشکار فراری است، وحشت دارم و فقط یک جمله پرسیدم: «چرا می‌خوای منو برگردونی؟!» ▪باز هم یک نفس عمیق و حرفی که حالم را بدتر کرد: «این کاریه که نامزدت باید همون روز اول انجام می‌داد!» ▫ای‌کاش نام شاهرخ را نبرده بود؛ انگار قلبم را بین کلماتش فشار داد، از دردش انگشت‌هایم را در هم جمع کردم و زخم بعدی را بدتر زد: «البته اگه واقعاً دوسِت داشت...» ▪جملۀ آخر شاید از بین لب‌هایش پرید؛ نگاهش سمتم کشید و بهترین فرصت برای ضدّحمله، همین حالا بود: «یعنی تو واقعاً دوستم داری؟!» ▫شاید روانی شده بودم ولی از تحقیر این زندان‌بان مغرور، لذت می‌بردم و او با بی‌تفاوتیِ عجیبی عبور کرد: «من فقط دلم برات می‌سوزه...» ▪حرفش تمام نشده، ماشین ایستاد و او از جا بلند شد ولی از همین دلسوزی‌اش تا مغز استخوانم سوخت؛ بدتر از این نمی‌شد تینا راستین را تحقیر کند! ▫ماشین مقابل یک پمپ بنزین و فروشگاه بزرگ ایستاده بود و او پیاده شد. نگاه راننده از آینه هنوز روی صورتم زوم بود و حتی پلک زدنم را اسکن می‌کرد. ▪صورتم را به شیشه چسباندم؛ خیره به درخت‌های خشک حاشیۀ جاده، نفسم از فکر بازگشت به ایران، بدتر از این طبیعت پاییزی مرده بود و صدای باز شدن در، سرم را چرخاند. ▫امیر با یک پاکت برگشته بود، در را با عجله بست و رو به راننده نفس‌نفس زد: «راه بیفت!» ▪مرد غریبه انگار فهمیده بود؛ به سرعت حرکت کرد و امیر پردۀ تمام پنجره‌ها را سراسیمه می‌کشید تا داخل پیدا نباشد. ▫به من هم اشاره کرد پرده را بکشم و رو به راننده چند کلمه گفت که دقیقاً نشنیدم. ▪راننده یک دست به فرمان، دست دیگر سمت کمربندش رفت؛ ضامن اسلحه را همانجا روی کمرش کشید، امیر از گوشۀ یکی از پرده‌ها، با احتیاط نگاه کرد و رنگش در جا پرید: «لعنت بهت...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوسی‌ویکم ▪تنم به صندلی چسبید؛ به امید پلیس یا هر کسی که برای نجاتم رسیده بود، ضربان قلبم بالا رفت و امیر یک کلمه دم نمی‌زد. ▫خودش را روی آخرین صندلی همین ردیف رها کرد، نگاه راننده چند بار بین آینۀ بغل و امیر تیک‌تاک زد و پا را روی پدال گاز فشار داد. ▪امیر سرش را از پشت به صندلی تکیه داده بود، تیزی نگاهش شیشۀ روبرو را سوراخ می‌کرد و هر دو پا را به سرعت تکان می‌داد. ▫ای‌کاش کسی یک کلمه می‌گفت بیرون از این زندان، چه خبر است؟... از همین بی‌خبری، دستم را سمت پنجره بلند کردم بلکه از درز پرده جاده را ببینم ولی هنوز سرانگشتم به پرده نرسیده، فریاد زد: «دست نزن!» ▪رنگش هنوز پریده و لحنش رسماً می‌لرزید؛ کاملاً به طرفم چرخید، یک نفس کوتاه کشید و داد بعدی پشت همین نفس خفه شد. ▫فقط نگاه می‌کرد ولی از هر فریادی بدتر بود؛ چشمم را از ترسش بستم و صدای راننده را شنیدم: «سه کیلومتر دیگه!» ▪منظورش را از این سه کلمه نفهمیدم و سؤال امیر گیج‌ترم کرد: «اونجا اوکیه؟» ▫چشم باز کردم و دیدم هنوز رو به من، پلکی هم نمی‌زند؛ انگار می‌ترسید در یک چشم به هم زدن، باز هم دست از پا خطا کنم و راننده مردد جواب داد: «اگه این سه کیلومتر اوکی باشه، اونجا اوکیه!» ▪امیر طوری نفس می‌کشید که بالا و پایین رفتن قفسۀ سینه را می‌دیدم و سؤالی که بلاخره جرأت کردم بپرسم: «چرا انقدر ترسیدی؟!» ▫خودم بدتر از او ترسیده بودم ولی حالا که مضطرب شده بود، باید تمرکزش را متلاشی می‌کردم و او فقط یک پوزخند زد. ▪نمی‌دانستم این مرد غریبه فارسی می‌فهمد یا نه، ولی حواسش از آینه به ما بود و ضربۀ بعدی را بی‌هوا زدم: «پلیس دنبالته؟!» ▫پاکت خرید هنوز بین فشار انگشتانش بود؛ به جای جواب، دست در پاکت برد و بسته‌ای را روی دستم انداخت. ▪زیر آوار اینهمه وحشت، نفس کشیدن هم یادم رفته بود چه رسد به گرسنگی و تشنگی ولی دلم برای شکل این بسته ضعف رفت. ▫روی زَر ورق، تصویر یک کیک شکلاتی چشمم را گرفت؛ یک کلمه که نوشته بود "دارک" و لحنی که از این کیک هم تلخ‌تر بود: «چجوری می‌تونی انقدر نفهم باشی؟!» ▪تازه گرسنگی یادم آمده بود؛ دلم می‌خواست همین حالا پاکت را پاره کنم و هر چه هست، ببلعم ولی طوری توهین کرد که بسته را سمت خودش پرت کردم. ▫بستۀ کیک محکم به سینه‌اش خورد؛ منتظر بودم واکنش بدی نشان دهد ولی یک لحظه مکث، یکی از همان لبخندها با گوشۀ چشم و صدایی که سعی کرد با خونسردی حالم را بگیرد: «اگه فقط یه ذره می‌فهمیدی، الان دعا می‌کردی تو این سه کیلومتر سر و کلۀ پلیس پیدا نشه!»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد