🔎 #رسم_بندگی | نکات معنوی و اخلاقی از زبان حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب 🎞 فکر مرگ! ▪️یکی از چیزهایی که هادِم و مُعدِم تعلّق به دنیا است، فکر مرگ است؛ یعنی انسان یک لحظه تصوّر بکند که اگر من فکر میکنم که تا چهل سال دیگر هستم، خب الان من کجا هستم؟ چه وضعی دارم؟ ▪️انسان میبیند به چه چیزهایی میتواند دل ببندد؛ مثلاً به فلان مطلب؛ خب این هم که تمام میشود میرود. چیزی که باقی است چیست؟ به آن باید دل ببندد. ▪️و بعضاً انسان نمیتواند از دلبستگی‌اش دست بردارد، امّا میفهمد این باطل است. 🗒 مجموعه #رسم_بندگی نکات معنوی و اخلاقی برگرفته از درس‌های حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای است که به مرور توسط رسانه رهبر معظّم انقلاب منتشر خواهد شد. 💻 Rahbar.ir  | #نماهنگ

🔰دقایقی از آماده سازی اجلاسیه۲هزار نفری شهدای دهسد و شهید پاکپورو بیمارستان صحرایی در دهسد_خنداب #موهبت_الهی ⭕️تولید شده در معاونت فضای مجازی بسیج شهرستان اراک

🔸️روایت یک شهروند کویتی از ضربات ایران به آمریکایی ها 😎👊🏻 #نور_امید #روایت_فتح https://eitaa.com/samn910

💢 بلایی که تحت عنوان دختران مستقل بر سر دختران این سرزمین آوردند تو گوش دخترا پر میکردن برید کار کنید دستتون توی جیب خودتون باشه شوهر و آقابالاسر میخواید چیکار؟ کسایی که گوش کردن الان مثل این خانم شدن، معلومه مشکل اصلی این خانم پول نیست... https://eitaa.com/samn910

قسمت۱۴۹تا۱۵۱

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوپنجاه‌ودوم ▪یعنی من باید چهارده روز با این مرد در این چاله می‌ماندم؟! هنوز چند دقیقه نگذشته، دلم آشوب بود! باید همین حالا در هوای تازه نفس می‌کشیدم و حتی از تصور یک ساعت دیگر، نفسم بند آمد. ▫انگار تمام زندانیان دنیا با هم در سر من ضجه ‌می‌زدند؛ درد تا حدقۀ هر دو چشمم کشید و تلخ‌ترین حرفی که می‌شد به یک آدم مذهبی زد، از دهانم پرید: «هیچوقت ازت نمی‌گذرم...» ▪مستقیم نگاهم کرد؛ منتظر بود تا ادامه دهم و کلمات بعدی را عمدی گفتم: «اگه واقعاً خدا و قیامتی باشه... این جهنمی که برام ساختی، جبران می‌کنم...» ▫ابروهایش بالا رفت، لبخندش کج‌تر شد و با لحنی نمکی سؤال کرد: «یعنی اون دنیا هم نمی‌خوای دست از سر من برداری؟!» ▪نمی‌فهمیدم چطور می‌تواند در بدترین شرایط شوخی کند! هیچ پاسخی به ذهنم نرسید و او خیلی جدی پرسید: «نمیشه همین دنیا جبران کنی؟!» ▫هر ثانیه عصبی‌تر می‌شدم و او خوب بلد بود سر به سر این اعصاب خط‌خطی بگذارد: «حاضرم هر کاری می‌خوای همین دنیا بکنی ولی اون دنیا بذاری به بدبختیای خودم برسم!» ▪از فشاری که روی سرم بود، پلک‌هایم در هم رفت و فقط یک کلمه بارش کردم: «روانی!» ▫چشمم بسته بود، نمی‌دیدم چه می‌کند ولی جوابی نداد؛ از صدای خش‌خش کوتاهی، حس کردم از جا بلند شد؛ از ترس اینکه طرفم آمده باشد، پلکم پرید و دیدم پشت به من، روی نوک پا بلند شده و چشمش را مقابل همان دریچۀ باریک نزدیک سقف گرفته است. ▪کاپشنش هنوز دور تنم مانده و از لج همین چند جملۀ آخر، سمت خودش انداختم. نرمی کاپشن را پشت ساق پایش حس کرد و به طرفم چرخید؛ انگار اصلاً نفهمید چرا پس دادم و با اشاره به همین دریچه، پیشنهاد داد: «اگه حالت به هم می‌خوره، بیا اینجا... هوای تازه کمکت می‌کنه.» ▫گلویم به هم می‌پیچید و به امید فقط یک ذره بهتر شدن حالم، قید هر چه مسخره کرده بود، زدم! به زحمت تنم را از جا کندم و او کمی خودش را عقب کشید تا راحت‌تر مقابل دریچه بایستم. ▪هوای سرد از همین چند سانتی‌متر مستقیم داخل دهان و بینی‌ام می‌کشید؛ سرم انگار یک ذره سبک شد، گوش‌هایم را گرفتم تا کمتر صدای ممتد موتور کشتی، مغزم را بجود و دیدم امیر سیم‌کارتش را بیرون کشید. ▫دست‌ها را از کنار صورتم پایین آوردم و او با خونسردی توضیح داد: «الان نزدیک ساحل بودیم که آنتن داد. بریم جلوتر دیگه این سیم‌کارت جواب نمیده. باید سیم‌کارت ماهواره‌ای بندازم.» ▪سیم‌کارت جدید را جا زد و منِ دیوانه، دیوانه‌تر شدم: «سیم‌کارت ماهواره‌ای که ردیابی نمیشه...» ▫احتمالاً منظورم را نفهمید و درمانده تمنا کردم: «میشه با شاهرخ تماس بگیرم...» اما حرفم تمام نشده، کسی دستگیره را از پشت پایین کشید و کلافه صدا بلند کرد: «چرا این در قفله؟ کلیدش کجاس؟» ▪نگاه امیر به در چسبید؛ انگشت اشاره روی بینی، با نگاهش دستور داد لال شوم ولی دستگیره دوباره پایین کشیده شد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوپنجاه‌وسوم ▪صدای همان مردی نبود که ما را اینجا پنهان کرد و از ترس غریبه‌ای که می‌خواست وارد شود، امیر دیگر نفس هم نمی‌کشید. ▫فقط یک لحظه از ذهنم رد شد می‌شود همین‌جا همه‌چیز تمام شود! دیگر این مرد قدرتی برای زندانی کردنم نداشت؛ از این فکر خنده بین لب‌هایم شکست و از همین خنده، به طرفم چرخید. ▪شاید خودش هم می‌دانست دیگر نمی‌تواند کاری کند؛ با نگاهش التماسم می‌کرد نفس نکشم ولی من نمی‌خواستم حتی یک ثانیۀ دیگر در این سیاه‌چال بمانم و به تلافی تمام لحظاتی که خفه شده بودم، جیغ کشیدم: «من اینجام...» ▫یک لحظه سکوت مطلق... فقط چشمانش را بست اما پشت همین پلک‌های بسته دیدم امیر دادفر مُرد! نه بدنش تکان می‌خورد، نه قفسۀ سینه، نه حتی پلک‌ها... انگار برای او همه‌چیز تمام شد. ▪نمی‌دانستم بعد از این جیغ چه می‌شود، سکوت پشت در به حدی سنگین بود که بدتر ترسیدم و او چشم‌هایش را آهسته باز کرد. ▫رنگش کاملاً پریده بود، لب‌هایش درجا سفید شد و از نگاهش هیچ حرفی پیدا نبود! ▪خبر نداشتم برایش چه حکمی صادر می‌کنند؛ اعدام یا حبس؟ اصلاً کجا قرار بود محاکمه شود، کانادا یا فرانسه؟ اصلاً برایم مهم نبود چه می‌شود... فقط من باید خلاص می‌شدم! ▫همهمۀ پشت در هر لحظه بیشتر می‌شد و امیر سمت همان دریچه برگشت؛ بی‌هیچ مکثی، موبایل را از همانجا بیرون انداخت. سراسیمه دست داخل هر دو جیب شلوار کرد، چند کارت و کاغذ بیرون کشید؛ هر چه بود، از همان روزنه پرت کرد و آخرین تکه که افتاد، نفس کوتاهی کشید. ▪نمی‌دانم خیالش از چه راحت شد اما چند قدم عقب رفت، پای دیوار روی زمین نشست و دیگر نگاهم نکرد. ▫من یک قدم مانده به آزادی، گردن کشیده بودم تا به هر کس داخل می‌شود اعلام کنم قهرمان شمشیربازی ایران از کانادا ربوده شده‌است! ▪قفل با قدرت چرخید؛ در به سرعت باز شد و من از دیدن اینهمه مردی که در راهرو صف کشیده بودند، بی‌اراده یک قدم عقب رفتم. ▫از آن مردی که ما را سوار کرده بود، خبری نبود و این‌ها طوری داد و فریاد می‌کردند که حتی یک کلمه نمی‌فهمیدم. ▪سعی می‌کردم مسلط انگلیسی صحبت کنم، توضیح دهم و کمک بخواهم اما کسی نمی‌شنید. ▫نفهمیدم چرا به سمت امیر چرخیدم؛ شاید هنوز منتظر بودم کاری کند ولی او تکیه به دیوار، هر دو دستش سر زانو آویزان مانده و اصلاً انگار من را نمی‌دید! ▪چند نفر با هم داخل دویدند؛ یکی ترکی داد می‌زد، یکی انگلیسی حساب می‌کشید و دیدم امیر را از جا کندند؛ بی‌هیچ مقاومتی بلند شد، قدم‌هایش روی زمین سُر می‌خورد و همین که از کنارم رد شد، سراغ من آمدند. ▫هر چه جیغ می‌زدم این مرد من را دزدیده، حتی یک ذره توجه نمی‌کردند و مرا پشت سر امیر می‌کشیدند... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوپنجاه‌وچهارم ▪از پشت، شانه‌هایش را پوشیده در پیراهن سفید می‌دیدم؛ سر و گردن را مثل همین شانه‌ها کاملاً صاف نگه داشته بود و محکم راه می‌رفت. ▫نمی‌دانستم جیغ‌های من را نمی‌شنود یا دیگر برایش مهم نبود؛ حتی یک لحظه سرش سمتم برنمی‌گشت ولی من با کف کفشم به زمین چنگ می‌زدم و التماس می‌کردم شاید یکی بفهمد چه می‌گویم! ▪نگاهم مثل دیوانه‌ها دورم می‌چرخید بلکه همان مردی که در اسکله من را تحویل گرفته بود، ببینم اما انگار غیب شده و هیچ‌جا پیدا نبود! ▫همان دالان‌های باریک و تاریکی که تا این اتاق آمده بودم، برگشتیم ولی به جای خروج از کشتی، از یک راه‌پلۀ فلزی من را بالا می‌کشیدند. ▪بین اینهمه مرد غریبه، وحشت مثل قلوه‌سنگ در گلویم گیر کرده و چشمم لبۀ تیرۀ پله‌ها را درست نمی‌دید. ▫دستور می‌دادند تا سریع‌تر قدم بردارم؛ امیر با گام‌هایی بلند، بالا می‌رفت و من داشتم پشت سرش جان می‌کندم. ▫انتهای پله، کبودی آسمان ابری پیدا بود؛ باد سرد و بارانی که از همین انتهای بلند، روی سرم می‌کوبید و وقتی به پلۀ آخر رسیدم، از صدای به هم خوردن موج و سیاهی آب، سرم گیج رفت. ▪روی عرشه بودم؛ کنار ردیف کانتینرها، دور تا دورم فقط سیاهی مطلق آب بود، سرمایی که حتی از روی کاپشن، استخوان‌هایم را می‌شکست و بارانی که به سر و صورتم سوزن می‌زد. ▫خدمۀ کشتی، پوشیده در کاپشن و بادگیر دور ما را گرفته بودند؛ کف عرشه و روی کانتینرها غرق آب بود و پیراهن سفید امیر، خیس از باران به تنش چسبیده بود. ▪فقط یک متر با من فاصله داشت ولی نمی‌دیدم نگاهش کجا روی آب افتاده و نمی‌فهمیدم چرا یک کلمه نمی‌گوید؟! ▫مردی مُسن با سبیل خاکستری و صورت تیغ‌انداخته، دقیقاً روبرویم ایستاد؛ نگاهش بین من و امیر، یک‌بار رفت و برگشت و به انگلیسی و لهجۀ ترکی، پرسید: «کی شما رو سوار کرده؟» ▪شدت باد، شال را دور شانه‌ام انداخته بود؛ موهای خیسم روی پیشانی‌ چسبیده، نگاه خیرۀ مرد دور صورت و موهایم می‌چرخید و امیر یک لحظه سمتم برگشت. ▫چشم‌هایش مثل آهن گداخته، داغ شد و شاید می‌خواست چشم این مرد را از من بکَند که یک قدم طرفم کشید و به جای من جواب داد: «اسمش رو نگفت...» ▪لب‌هایش بسته نشده، مرد طوری با مشت به صورتش کوبید که سر و گردن با هم به عقب پرت شد و جیغ من در گلو گیر کرد. ▫با پشت دست به صورتش کشید؛ ردّ خون روی مچ و آستین سفید پیراهنش افتاد، سعی کرد دوباره کمر صاف کند و مرد همان سؤال را رو به من تکرار کرد: «کی شما رو سوار کرد؟» ▪زبانم بند آمده بود؛ هر چه لب می‌زدم انگار صدا از حنجره‌ام بلند نمی‌شد و او با حالتی نرم‌تر زیر پا کشید: «کجایی هستی؟» ▫نگاه تیزش از صورتم جدا نمی‌شد، یک قدم جلوتر آمد و هم‌زمان با دست به کسی اشاره کرد. ▫سکوت عرشه، صدای بارانی که روی کانتینرها می‌خورد، غرّش غلتیدن موج‌های سیاه و امیر که خون با ردّ باران تا روی گردنش رسیده بود. ▪دو نفر از پشت نزدیک شدند؛ چشم امیر هنوز به من بود، سرش را کمی نزدیک کرد و لب‌هایش از هم جدا شد ولی فرصت نشد؛ هر دو نفر بازوهایش را گرفتند و شانه‌هایش را با قدرت به طرف لبۀ عرشه هُل می‌دادند. ▫کف کفش‌ها به زمین چسبیده، این‌بار مقاومت می‌کرد ولی حریف نمی‌شد و یک قدم مانده به سقوط، مرد رو به صورتم عربده کشید: «حرف می‌زنی یا بندازمش تو آب؟»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

🔴 محمود کریمی مداح انقلابی، یه نماهنگ جدید برای رهبر شهید آیت الله خامنه‌ای به زبان انگلیسی خوند

✊برای پیروزی ایران سوره فتح بخوان✊ ⬅️توصیه رهبر انقلاب به قرائت سوره فتح، دعای ۱۴ صحیفه سجادیه و دعای توسل برای پیروزی جبهه مقاومت ♦️جهاد من در این روزها