📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهفتادوهفتم ▪باورم نمی‌شد از چنگ این غول معلق روی دریا، خلاص می‌شوم و همان لحظه صدایی در سرم شکست. ▫نفهمیدم چه گفت؛ فقط دیدم قدم‌های مرد و امیر، روی پله‌ها متوقف شد و من بی‌اختیار برگشتم. ▪نور چراغ قوه، مستقیم در چشمم خورد؛ مردی با یونیفرم پلیس پله‌ها را به سمتم پایین می‌آمد، ضربان قلب من با هر قدم او، بالاتر می‌رفت و جملۀ آخر امیر مثل پتک در سرم می‌خورد: «تو زنده می‌مونی ولی من نه...» ▫دست به نرده، تلاش می‌کردم تعادلم را حفظ کنم. بی‌اختیار به پشت سر چرخیدم؛ در تاریکی فضا، دلهرۀ نگاه امیر دلم را بدتر خالی کرد و نفهمیدم مرد چطور از کنارم رد شد. ▪خیلی مسلط از پله‌ها بالا رفت؛ هم‌زمان دو کارت از جیبش بیرون کشید، رو به پلیس گرفت و با خونسردی توضیح داد: «کارگرای آشپزخانه هستن. میرن برا خرید غذا.» ▫نمی‌دانستم این کارت‌ها آن هم دقیقاً با عکس من و امیر را از کجا جور کرده؛ ظاهراً برای این لحظه، از روزها پیش آماده بود و من هر ثانیه گیج‌تر می‌شدم! ▪پلیس، نور چراغ قوه را دوباره روی صورتم انداخت؛ از ترس چشمانم را بستم و امیر از پشت گوشۀ پانچو را کشید؛ شاید می‌ترسید دوباره درز دهانم باز شود، با قدرت دستش، یک پله پایین رفتم و خودش را جای من بالا کشید. ▫افسر گارد، نور چراغ قوه را روی چشمانش گرفت؛ او زیر پانچو دست در جیبش کرد و چیزی بیرون کشید که درجا خشکم زد! ▫️همان کارت شناسایی که بابت معامله از آن مرد سبیل‌کلفت در کشتی گرفته و قرار بود در مرسین پس دهد... کارت را روبروی پلیس گرفت و با اعتماد به نفس سینه سپر کرد: «از طرف آقای دِمیر، مسئول ارشد کشتی!» ▪حساب این یکی را حتی این مرد جلیقه‌پوش هم نکرده بود! با چشمانی گشاد خیره به کارتی که نمی‌دانست چطور دست امیر افتاده، فقط نگاه می‌کرد و همین کارت، کار را تمام کرد. ▫بلاخره چراغ قوه را از روی صورت امیر پس کشید و اشاره کرد می‌توانیم برویم! امیر از کنارم رد شد، خیلی عادی پله‌ها را پایین رفت و من باورم نمی‌شد همه‌چیز تمام شده؛ هم بازرسی گارد ساحلی، هم زندانی که برای من حبس ابد بود و همین حالا، قدم‌هایم روی زمین رسید! ▫زمین بود! زیر پایم واقعاً زمین بود! هیچ‌جا تکان نمی‌خورد؛ هیچ سطح معلقی در کار نبود و می‌توانستم هوا را بدون بوی آب و روغن، نفس بکشم! ▪مرد از کنارم رد شد؛ یک کلمه دستور داد: «سریع‌تر!» و من تازه چشمم به امیر افتاد. ▫رنگ صورتش سفید و لب‌هایش خشکِ‌خشک بود؛ انگار یک قدم مانده به مرگ برگشته باشد، نگاهش در حدقه‌ای از وحشت دو دو می‌زد و بی‌هیچ نفسی نجوا کرد: «سرت نچرخه... فقط برو...» 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهفتادوهشتم ▪آفتاب از جایی پشت ساختمان‌های بندر، کم‌کم بیرون می‌زد؛ آسمان از همانجا کبود شده و من نمی‌دانستم الان کدام سرِ این دنیا هستم... پرچم‌های فرانسه رامی‌دیدم... اما دقیقاً کجا بودم؟ ▫بازوی جرثقیل‌ها روی کانتینرها بالا و پایین می‌رفت؛ صدای موتور تریلی‌ها، بوق کشتی‌ها و قلب من که مثل بچگی‌هایم یک لحظه سنکوپ کرد؛ درست مثل همان چند باری که در پارک یا در پاساژ گم شده بودم و نمی‌دانستم چقدر با مادر و پدرم فاصله دارم... ▫ای ‌کاش از خواب می‌پریدم و می‌دیدم هنوز در تخت خودم، در اتاق خودم هستم... ▪چرا نمی‌شد یک ثانیه نترسم؟ چرا مکافات غلطی که کرده بودم، تمام نمی‌شد؟ ▫گور پناهندگی و مهاجرت و آزادی... فقط می‌خواستم یک شب بی‌استرس بخوابم و صبح با صدای مادرم بیدار شوم... بی دغدغۀ فرار و مخفی شدن... ▪چرا مسیر این اسکله اینقدر طولانی بود و کی می‌شد از شرّ این پانچوی سنگین خلاص شوم؟ ▫هوا گرگ و میش شده بود؛ زیر پانچو، خبری از باد نبود ولی صورتم از سرما می‌سوخت. با هر دو دست، مقابل دهان و بینی‌ام را گرفته بودم و همین که از خم اولین خیابان بعد از اسکله رد شدیم، مرد ایستاد. ▪حاشیۀ خیابان و زیر شاخه‌های لخت و خشک درخت‌ها، رو به امیر پچ‌پچ می‌کرد؛ انگار به همه چیزم شک داشته باشد، بین هر کلمه، نگاهش سمتم می‌دوید و دوباره برمی‌گشت. ▫می‌دانستم حساب این یکی با تمام مردهای کشتی فرق دارد؛ از هالیفاکس، مهرۀ شبکۀ فرار امیر بود و لحظۀ آخر ندیدم چه چیزی کف دستش گذاشت ولی برای آخرین بار به من نگاه کرد و بی‌سروصدا برگشت. ▪هنوز هم باورم نمی‌شد دیگر به کشتی برنمی‌گردم و از همین رهایی، بدتر ترسیدم... قرار بود دوباره کجا زندانی شوم؟ ▫امیر یک قدم نزدیک‌تر شد؛ خیره به چشمانم، از نگاهش هیچ حرفی پیدا نبود و من پرسیدم: «می‌خوای منو کجا ببری؟» ▪برای اولین بار احساس کردم خودش هم نمی‌داند! نگاهش با پریشانی می‌چرخید و کلماتش در نگرانی پرسه می‌زد: «باید زنگ بزنم... برنامه این نبود... فعلاً همه‌چی به هم ریخته...» ▫زیر این پانچو کسی نمی‌دید این مرد چه وضعی دارد ولی خودش می‌دانست و کلافه ادامه داد: «باید یکی رو پیدا کنم... با این ریخت و قیافه، هر جا بریم دردِسر میشه...» ▪نگاهش سمت ورودی اسکله با دلهره دوید و دوباره راه افتاد: «هر چی دورتر بشیم... بهتره...» ▫در عمرم اینهمه خستگی و گرسنگی و دربه‌دری را با هم تجربه نکرده بودم؛ حتی برایم مهم نبود این مرد، دشمن است و با لحنی خرد و خمیر، ناله زدم: «دیگه پاهام نمی‌کشه... گرسنمه...» ▪صورتش زیر پانچو برایم غریبه‌تر شده بود؛ موهایش روی پیشانی چسبیده و خسته‌تر از خودم، متلک انداخت: «تا چند دیقه پیش می‌خواستی خودتو بندازی تو آب، حالا گشنه‌ات شده؟» ▫هر چه کم آورده بودم، همه در تنم گُر گرفت و دود از سرم بلند شد: «خیلی دیوونه‌ای...» ▪سرخوش از مرگی که از بالای سرش رد شده بود، خندید و همان لحظه تلفنش زنگ خورد. ▫خنده در جا بین لب‌هایش خفه شد؛ نگاهش روی موبایل ثابت ماند، از همینجا سرک کشیدم، شماره غریبه بود... ▫️انگشتش برای وصل تماس، نزدیک صفحه شد و دوباره عقب کشید. ▪آهنگ زنگ تمام نمی‌شد؛ یک لحظه چشمانش را بست، انگار مطمئن نبود و بلاخره تماس را وصل کرد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

لَا تَكُنْ عَبْدَ غَيْرِكَ وَقَدْ جَعَلَكَ اللَّهُ حُرًّا بنده دیگری نباش خدا تو را آزاد آفریده است...

✋دنبال دین نبودم، دنبال حقیقت بودم که به اسلام رسیدم👌 💥‌چطور تلاش و تحقیق ۱۳ سالهٔ بانوی پرستار هلندی بالاخره نتیجه می‌ده...💥 ❗️آیا ما قدردان نعمت اسلام که به آسانی به دستمان رسیده، هستیم؟! 🔹ترجمه و زیرنویس: دکتر سید روح‌الله موسوی https://eitaa.com/samn910

آخرین تلاش ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز😂 https://eitaa.com/samn910

🚨⚠️چطور مسئولین را نقد کنیم که به وحدت توصیه شده‌ توسط رهبر انقلاب خدشه‌ای وارد نشه؟ کامل ترین توضیحی که درباره روش نقد شنیدم به نظرم همین بود👏 https://eitaa.com/samn910