این چشم‌ها ۹ اسفندِ لعنتی رو دید... صدای هلهله‌ها رو شنید... کِی بشه برم وسطِ خیابون و کِل بکشم؟! کِی بشه برم دم وزارت خارجهٔ مشهد و شیرینی پخش کنم؟!

من اگر رئیس‌جمهور بودم و آمریکا یا هر خرِ دیگه‌ای موقعِ عزاداریِ مردم‌م یا تشییعِ امام‌شون باعثِ زحمت‌شون می‌شد و فقط یه ایستگاهِ راه‌آهن می‌زد اونم بدون تلفات خاکِ اون کشور رو به توبره می‌کشیدم. چه برسه به این‌که شهیدِ روی دستای مردم‌م قتیلِ همون خر باشه!

آقای قالیباف؛ یادم بمونه فردا حوالیِ دارالذکر دو رکعت شکر بخونم که به شما رأی ندادم. واگرنه امروز از شدتِ خسران و عذاب وجدان نمی‌دونستم باید چه خاکی به سرم کنم... الحمدللّه ربّ العالمین.

غم‌ت بمونه برای سیزده مرداد... مرگ‌م بمونه برای فردای انتقام‌ت.‌

تااااااااااااازه به انسان‌شناسی‌م ایمان آورده🥲

دوستم یادم انداخت بیام بهتون بگم اگر دوروبرتون آدمی دارید که «روضهٔ باز» می‌خونه یا «روضهٔ باز» گوش می‌ده یا هیئت و مجلسی رو می‌پسنده که «روضهٔ باز» دارن ازش بپرهیزید! حتی اگر علامه و آیت‌اللّه و خانم الاغی و استاد چلاغیه(!) این آدما سه ویژگیِ خطرناک دارن: قسی‌القلب هستن... قلباشون دیگه سالم نیست... قلبی که سالم باشه یه «حسین» بهش بگی، قلبش سوخته... این آدم «ادب» نداره! بی‌ادب محروم ماند از لطفِ حق... ادب حکم می‌کنه روضه‌ای در شأنِ اهل بیت علیهم السلام خونده شه... ادب حکم می‌کنه اگر روضهٔ بازی خونده شد، مثلِ همّام بعد از خطبهٔ متقین، قلبش بایسته و تمام کنه! این آدم شیّاده! چون برای اشک گرفتن... اشک ریختن... گریبان چاک دادن و گیسو پریشان کردن و لطمه زدن(!) داره از اهل بیت علیهم السلام خرج می‌کنه... از هرکی که اهلِ روضهٔ بازه در دوستی‌های درجه‌یک، وصلت، تجارت، و ترجیحاً هر معاشرتی بپرهیزید! #سادات_ببخشن (!)

به دعوتِ دوستی، یه سال شبِ عاشورا رفتیم مهدیهٔ مشهد بیتوته. از اون شب تا به امروز دیگه پام و مهدیهٔ مشهد نذاشتم و حتی بدم میاد از جلوی درش رد بشم و اگر بفهمم اهالیِ مهدیهٔ مشهد هم جایی برنامه دارن، برای دوری از نفَس‌شون، تا کیلومترها از اون‌جا دور می‌شم!

می‌خوای بفهمی قلبت سالمه یا نه؟ لهوف رو بخون. لهوف فقط روایتِ تاریخه. نه روضه، نه ادبیات، نه حماسه، نه احساس... فقط هرچی شده رو گفته. همین! پای لهوف اشک ریختی خدا رو برای قلبِ سالم‌ت شکر کن.

یکی از محک‌های من برای خواستگارهاست.

با قلب‌های سالم دم‌خور باشید!

دارالذکر هم صفی کردن(!) باید طولانی تو صف بمونی بعد که رسیدی به جایگاه از دور ببینی زودی زودی بری که نفرای بعد بیان(!) این‌که بخوای با عزیزت خلوت کنی و صحبت کنی و بشینی و ببینی و... کشک! من همیشه عِراق رو به سر ایران زدم تو این چیزا؛ بازم می‌زنم. قبلاً نوشتم و بازم می‌نویسم که خدا رو شکر اربعین در عِراقه و دستِ عِراقی‌ها، اون جمعیت رو عِراق داره سیر و سیراب تو سه روز جمع می‌کنه، دستِ ایرانی‌ها بود، سه روز فقط تو صف بودید یه لیوان آب بدن دست‌تون(!) اونم فقط یک لیوان! نه حتی دو تا! چون باید به بقیه هم برسه(!)