الآن همهٔ شبکه‌ها، برنامه‌ها، کانال‌های بزرگ، راه ارتباطی دارن.‌ کار نشد نداره. کسی دغدغهٔ کاری رو داشته باشه، از زیر سنگ هم شده راه انجام‌ش رو پیدا می‌کنه. با «روش‌های خونخواهی» حال کردم :) شمع‌آجین... ناخن‌گیر و گوشتِ تن... پریدن روی دنده‌های سینه... دست و پا قطع کردن... زنده زنده سوزوندن... کتابِ آرمان علی‌وردی رو خوندین؟ با جوانِ رعنای باحیای مردم چه کردن؟! وحوش و فواحشِ دست‌آموزِ ترامپ... روضه‌های مصوّرِ روح‌اللّه عجمیان رو دیدین؟! با قاتلینِ اینا چه کردن؟! قصاص شد؟! انتقام گرفته شد؟! معلومه که نه(!) در ادامه براتون عکس از جایی که هستم رو می‌ذارم تا بیشتر یادتون بیاد چه کردن با ما... اگر مشهدید، یه شب تجمع برید میدون فجرِ طبرسی. یه موکب داره اون‌جا توش لاشهٔ چند تا موتورِ سوخته است... همین هجده و نوزده دی سوزوندنش... یادبودِ چند شهیده... چند جوانِ بلندبالای رشید که سوختن... من اگر قیامت ترامپ رو حلال کنم(!) اون حیواناتِ هجده و نوزده دی رو هرررررررگززز حلال نمی‌کنم! محکم می‌ایستم در محکمهٔ عدل الهی و تا نفرستم‌شون قعر جهنم ول‌کنِ ماجرا نیستم‌! اگر دشمن دل‌ قرص کرد که رهبرم رو ازم بگیره، به‌خاطر اون حیواناته... در قیامت پدری ازشون دربیارم که خبرش کل صحرای محشر رو برداره...

دانیال تازه‌داماد بود... تک‌پسر بود... حسین تازه کار پیدا کرده بود... جمعه‌ها بیاید بهشت رضا مادرِ دانیال رو می‌بینید... هر جمعه سرِ مزارِ پسرشه... بهتون عکسِ پسرشون رو می‌دن... وقتی داشتن عکس بهتون می‌دادن به لرزشِ دستای اون مادر دقت کنید... برای اون لرزش... این مادر هنوز جوانه... ولی خب... مقتل‌ پسرش حرعاملی ۳۳ هست... برید ببینید... از پارچه‌فروشای وطن‌فروشِ اون‌جا متنفرم... یکی از بهترین خبرهای دنیا برای من خبر قصاصِ مجید رهنورد بود...

کینهٔ آگاهانهٔ مختار «از» دلیلِ غصه‌های علی «تا» چراییِ عاشورای پسرش ختمِ به «انتقام» شد.

تجمعِ امشب‌م صحن پیامبر اعظمِ حرمه؛ مراسمی که امام خامنه‌ای برای آقاجان گرفتن... همهٔ فرزندان‌شون هستن جز... امام‌م...........

روز تشییع دل و دماغ نداشتم عکس و فیلم بگیرم، امشب گرفتم که ببینید همین الآن که مجری داره ور ور می‌کنه صدای مردم شنیده نشه(!) مردم دارن شعار می‌دن و مطالبه می‌کنن... همون‌طور که می‌شنوید هم محترمانه و مؤدب و منطقی.

هر بار که به عقب رونده می‌شدم، چموشی می‌کردم و محکم پا می‌کوبیدم زمین و پرتاب می‌شدم به جلو. پاهام خی‌لی خسته شد، اما مرگ رو به بازی گرفتم برای نزدیک شدن به آسمون.‌

میدون تقی‌آباد و چهارراه احمدآبادِ ما میان با شعارنوشته و پرچم می‌ایستن. خی‌لی مؤثره. احمق‌ها پی آگاهی نمیان، آگاهی رو می‌بریم در دسترس‌شون. بیشترشون دست می‌ذارن روی بوق‌ و‌شروع می‌کنن فحاشی، اما اتمام حجته برای این‌که اگر طیبی بین خبیث‌ها مونده، نجات پیدا کنه... انجمن اسلامی تنه‌ش خورده به حوزه... از کارکردهاش و وظایف‌ش دور و دورتر می‌شه و دل‌خوش به بیانیه نوشتن و طومار امضا کردن و بازنشرِ مجازی شده(!) وَ دیگه؟!