گاهی تو مشّایه عِراقی‌ها دِهین می‌دن... قطعاتِ کوچولویی که یا خودشون به دستت می‌دن یا خودت از روی سینی برمی‌داری... من همیشه حواسم به سینی‌های توی مشّایه هست... که مبادا دِهین باشه و ندیده باشم... چون از نجف که خارج شی، دیگه دلت برای دِهین تنگ می‌شه... مثلِ دلم که برای سوهانِ قم تنگ شده... برای غنچه‌های گل‌محمدیِ کاشون... برای شیرچای چابهار... برای نون‌برنجیِ کرمانشاه... چیزهایی که فقط مخصوصِ جایی هستن و وقتی تو از اون‌جا دوری، دنیا هم برات اون و بیارن، مزه نمی‌ده... مگس‌ها رو یادمه :) دِهین مگسی هم خوردم... وَه که چه خوشبخت‌م من و نمی‌دونی چی‌ رو از دست دادی😍 اون تشتِ روغن رو هم یادمه... آره :) دِهین روغنی هم خوردم... وَه به این بختِ شیرین‌م😍

آه، ای شهرِ دوست‌داشتنی کوچه پس کوچه‌های عطرآگین ای مرورِ تمامِ خاطره‌هات  چون دهینِ ابوعلی شیرین...😭😭😭

خدایا ما رو به نجف برسون😭😭😭

پیش از این مگر خوب بودم که اجازه دادی در نجف نفس بکشم؟! این‌بار هم ضرر کن و بخر و باز هم به رحم و رحمتِ خودت نجف رو روزی‌م کن😭😭😭😭😭😭😭

شهرِ آغشته با حرارتِ باد فصلِ خرماپزانِ پیوسته کوششِ پنکه‌های بی تأثیر فُندقِ سالخوردهٔ خسته😭😭😭😭😭😭

سرخوشی‌های بی حدم می‌زد پرسه در کوچه‌های بی هدفی دعوتم کرد سمتِ طعمِ بهشت ناگهان عطرِ قیمهٔ نجفی...😭😭😭😭😭😭😭😭😭

_سیدی! گم شدم... حرم... مولا... از کجا می‌شود به او برگشت؟😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 عربی گفت و من نفهمیدم باید از شارع الرسول گذشت...

سنگ، دُر می‌شود در این وادی صاحبانِ جواهرند همه واژه در واژه با امین‌اللّه زائرانِ تو شاعرند همه😭😭😭

بین این چارپاره خوابم برد رفتم از خویش و دفترم جا ماند یک نفر مثل من درون حرم داشت شعری برایتان می‌خواند:

زخمی‌ام التیام می‌خواهم التیام از امام می‌خواهم السلامُ علیک یا ساقی! من علیک السلام می‌خواهم😭😭😭😭😭😭😭😭😭  

زخمی‌ام التیام می‌خواهم التیام از امام می‌خواهم السلامُ علیک یا ساقی من علیک السلام می‌خواهم

مستی‌ام را بیا دو چندان کن جام می پشت جام می‌خواهم