دیشب تو تئاتر حاج‌آقا گفت ما جامونده‌های اربعین... من و رفیق بلند گفتیم خدا نکنه! ما جا نموندیم! داریم دقه نود می‌ریم و فقط برای حرکتِ عظیمِ پیاده‌روی! بعد رفتیم تجمع، مجری اون‌جا هم گفت ما جامونده‌ها! دلم می‌خواست دندوناش و تو دهن‌ش خرد کنم! ما جا نموندیم؛ داریم فقطططططط برای پُر کردنِ بیابان می‌ریم و تا الآن موندیم که خیابان رو پُر کنیم.

خدایا نمیریم... نمونیم... ما رو به مشّایه برسون...😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

از وقتی جنگ شده، نتونستم پارکِ ریحانهٔ قشنگم برم😭 نزدیکِ فرودگاهه و تا اطلاع ثانوی تعطیل‌ش کردن. منم پارک بانوان دیگه‌ای نمی‌رم؛ چون فقط ریحانه سفت و سخت می‌گشت و قوانین محکم داره.‌ جاهای دیگه نمی‌دونی کی وارد می‌شه در تیپ دخترانه... اسپیکر میارن... حیوان میارن... از همه مهم‌تر، موبایل میارن... ریحانه هیچ‌کدوم رو نمی‌ذاشت و برای همین هم همیشه خلوت بود و طبیعت‌ش هم فوق‌العاده است. وقتی شاگردام تو بحث حجاب می‌گفتن خانم ما برای دیگران لخت نمی‌کنیم که، خودمون دوست داریم، پارک ریحانه رو می‌زدم به سرشون که آره! مشخصه! ریحانه نمی‌ذاره موبایل بیارین و کسی نمی‌تونه از لخت خودش استوری بذاره و هرکی هرکی هم راه نمی‌دن که خودتون رو نمایش بدید، واسه همین به اون عظمت و قشنگی و امکانات و آلاچیق و ابزار بازی، سوووووت و کوره(!) من از پارک ریحانه فهمیدم جدّاً برهنگی از عقدهٔ دیده شدن میاد(!) اون‌وقت همه‌شون ساکت می‌شدن و چیزی نداشتن بگن :) به‌عنوانِ یه دختر که براش مهمه در طبیعتی امن و آروم، تفریح و استراحت کنه، جنگی که حاصل هجومِ وحوش و فواحشِ ۱۸ و ۱۹ دی‌ماهه، پارک ریحانه‌‌م رو ازم گرفت... باشد که در قیامت چه‌ها که ازشون بگیرم☺️

هفتهٔ دیگه چنین روزی...............

یادداشت کردم، وفای به عهد کنم❣

یادداشت کردم، وفای به عهد کنم❣

یادداشت کردم، وفای به عهد کنم❣

وسطِ به‌روزرسانیِ وصیت‌نامه، کتابای دستورزبان‌م رو برداشتم. به تماشای خودم نشستم در دستور زبان ۱ دورهٔ کارشناسی سال ۸۹... وَ دستور زبان ۲ دورهٔ ارشد سال ۹۶... یک مطلب رو از هر دو کتاب آوردم. ارشد بزرگ‌م کرد... پیرم کرد... آب‌م کرد... پخته‌م کرد... عوض‌م کرد... قوی‌م کرد... باسوادم کرد... آگاه‌م کرد... لاغرم کرد... هرکه او آگاه‌تر، رخ زردتر... اگر طالبِ فهمِ بیشترید، تحصیلاتِ عالیه رو پی بگیرید. کارشناسی فقط شوخی و وقت‌گذرونیه... تازه ارشد می‌فهمید چه دنیایی از رشته و درس‌تون مقابل‌تونه! البته به‌شرطِ دانشگاهِ عالی!

اومدم خداحافظی از امام رضاجان و آقاجان... از امشب نیستم و هم‌چنان پای عهدم هستم؛ نیمی از ثوابِ سفرم و مشّایه، تقدیم به هرکه جای من رفت خیابون.