ساعت ده شبِ ، روی تشک خنک تو خونهی مادربزرگ رو به تلویزیون قدیمی دراز کشیدم . قسمتی از موهام روی صورتم ریخته ، صدای نفس های عمیق مادربزرگ و نوازش های آرومش روی موهام آرامش بخشه. با خستگی به دختری که دنبال پرتغال میدوعه ، و پدری که برای بچه هاش از کوه ، فیروزه میتراشه نگاه میکنم و فاصله بین پلک هام کمتر و کمتر میشه . خوابِ شیر های سنگی و اسب چوبی اجازه نمیده قطاری که رویاها رو به ماه میبره تا آخرین لحظه نگاه کنم.
لالایی تموم میشه و چشمهای خیسم باز .
