... مطالعه کردید دیگه؟!👀👌 #سید

🎙 شاهرخ ابراهیمی • | نبض رسانه شماره پنجاه و یک وقتی «احتمال» تبدیل به «خبر قطعی» می‌شود! در روزهایی که فضای رسانه‌ای پر از خبرهای جنگی، هشدارهای امنیتی و پیش‌بینی‌های مختلفه، یک خطای مهم خیلی راحت اتفاق می‌افته: چیزی که چند بار می‌شنویم، لزوماً چیزی نیست که ثابت شده! ممکنه یک خبر از یک منبع منتشر بشه، ده‌ها کانال اون رو بازنشر کنن و ما تصور کنیم با ده منبع مستقل طرفیم؛ درحالی‌که فقط با یک خبر و ده بازنشر مواجهیم. امشب در «نبض رسانه» درباره همین موضوع حرف زدیم: 🔸 فرق «هشدار» با «خبر قطعی» چیه؟ 🔸 چرا تکرار یک خبر، اون رو برای مغز باورپذیرتر می‌کنه؟ 🔸 اقتصاد توجه چطور از ترس و اضطراب ما استفاده می‌کنه؟ 🔸 و قبل از باور یا بازنشر یک خبر، چه ۳ سؤال ساده‌ای باید از خودمون بپرسیم؟ گاهی در جنگ روایت‌ها، مهم‌ترین مهارت این نیست که زودتر خبر را ببینیم؛ بلکه اینه که: کمی دیرتر باور کنیم. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

... دست به دست کردن آگاهی با شما 🤝 #سید

🚨انهدام یک پهپاد MQ-1 در آسمان تنگۀ هرمز روابط عمومی سپاه: 🔹 لحظاتی قبل یک پهپاد MQ-1 دیگر ارتش تروریستی امریکا توسط آتش سامانه نوین پدافند پیشرفته هوافضای سپاه و تحت کنترل شبکه یکپارچه پدافند هوایی کشور در آسمان  تنگه هرمز رهگیری و منهدم شد. 🔹 نکته مهم این است که این پهپاد پیشرفته که با ۲۰۰۰۰ساعت پرواز برفراز افغانستان به قصاب قندهار معروف است چندسالی است از سازمان رزم نیروی دریایی و هوایی آمریکا کنار گذاشته شده و جای خود را به mq9 داده است با توجه به انهدام بخش اعظمی از mq9 ها آمریکا دوباره مجبور به استفاده از این پهپاد شده است که به فضل الهی هردوی آنها به صورت گسترده توسط سامانه نوین پدافند سپاه شکار می شوند. ✅ @shebrahimiii | رسانو

#دلنوشته ✍ شاهرخ ابراهیمی امروز صبح، وسط شلوغیِ رفت و آمد بچه های مدرسه 😍، یه صحنه ساده دیدم که منو برد چند سال عقب‌تر... اما چند دقیقه بعد، یاد چند تا بچه افتادم که امروز دیگه کیف مدرسه‌شون رو روی دوششون نمی‌ندازن... این دلنوشته، درباره بازگشایی مدارسه؛ اما نه فقط درباره مدرسه... درباره «صبح‌های معمولی» زندگیه؛ چیزهایی که تا وقتی داریم‌شون، شاید اصلاً حواسمون به ارزششون نباشه.

... صبح اولین روز مدرسه... ساعت هنوز هفت نشده بود. خیابون پر شده بود از کیف‌های رنگی، لباس‌های مرتب، کفش‌هایی که انگار برای اولین بار پوشیده شده بودن و بچه‌هایی که بعضی‌هاشون از ذوق جلوتر از مادر و پدرشون راه می‌رفتن و بعضی‌هاشون هم با چشم‌های خواب‌آلود، هنوز دلشون پیش تختخوابشون بود! من ایستاده بودم و نگاه می‌کردم... یک پدر دست دختر کوچولوش رو گرفته بود. دختر، کیفش رو روی دوشش جابه‌جا کرد و گفت: «بابا... خودت میای دنبالم؟» پدر گفت: «آره دخترم... خودم میام.» دختر رفت داخل مدرسه. پدر چند ثانیه همون‌جا ایستاد و نگاهش کرد... بعد برگشت. نمی‌دونم چرا، ولی همون چند ثانیه منو پرت کرد به سال‌های مدرسه خودم. یاد صبح‌هایی افتادم که مادرم از خواب بیدارم می‌کرد و من خودم رو به خواب می‌زدم! یاد بوی صبحانه... بوی دفتر نو... مدادی که هنوز تراشیده نشده بود... و اون حس عجیب اول مهر؛ حس اینکه قراره یک سال دیگه بزرگ‌تر بشی. اون موقع فکر می‌کردم بزرگ شدن یعنی فقط قد کشیدن. نمی‌فهمیدم بعضی چیزها رو که از دست می‌دی، دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردن. امروز، وقتی بچه‌ها رو دیدم، یه تصویر دیگه هم اومد جلوی چشمم... تصویر چند تا کیف مدرسه. کیف‌هایی که دیگه صاحب‌هاشون نیستن. شهدای دانش‌آموز میناب... چند تا بچه، چند تا آرزو، چند تا دفتر نیمه‌کاره، و یک عالمه «کاش» که برای همیشه موند. فکرش رو بکن... اگر امروز یکی از اون بچه‌ها بود، شاید همین الان مادرش داشت یقه لباسش رو مرتب می‌کرد. شاید پدرش می‌گفت: «مواظب خودت باش.» شاید خودش غر می‌زد که: «بازم اول مهر شد؟!» شاید سر زنگ اول، آروم کنار دوستش می‌خندید. اما بعضی نیمکت‌ها... امروز فقط یک جای خالی دارن. و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که ما خیلی وقت‌ها ارزش یک «صبح معمولی» رو وقتی می‌فهمیم که دیگه معمولی نیست. قدر اینکه بچه‌مون صبح از خواب بیدارمون کنه. قدر اینکه با صدای بلند بگه: «مامان! جورابم کجاست؟» قدر اینکه دم مدرسه دستمون رو ول کنه و بدوه داخل. قدر همین غر زدن‌های کوچیک... چون زندگی، گاهی همین چیزهای ساده رو بی‌خبر از ما تبدیل می‌کنه به خاطره. بچه‌ها رفتن مدرسه، یه لحظه بیشتر نگاهشون کنیم. قبل از اینکه وارد مدرسه بشن، اگر هنوز دستمون توی دستشونه، رهاش نکنیم. نه فقط دستش رو... دلش رو. چون بچه‌ها فقط به مدرسه نمی‌رن که درس یاد بگیرن. می‌رن که زندگی کردن رو یاد بگیرن. و ما بزرگ‌ترها شاید مهم‌ترین درس رو باید از خودِ بچه‌ها یاد بگیریم: اینکه هیچ صبحی معمولی نیست. هیچ خنده‌ای تکراری نیست. هیچ «بابا، میای دنبالم؟» جمله کوچیکی نیست. و هیچ کیفی... فقط یک کیف مدرسه نیست. گاهی یک کیف، تمام آرزوهای یک بچه است. بازگشایی مدارس مبارک...💐 برای همه بچه‌هایی که امروز از در مدرسه وارد شدند؛ و برای آن‌هایی که قرار بود امروز وارد مدرسه شوند... اما حالا، جای خالی‌شان از هر صدایی بلندتر است. به یاد شهدای دانش آموز مدرسه ی میناب بخوانیم فاتحه ای با صلوات 🌹 ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🌻بسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ 💛💭السّلامُ عَلَیْکَ یا صاحِبَ الزَّمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا خَلیفَةَ الرَّحْمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا شَریکَ الْقُرْآنِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا قاطِعَ الْبُرْهانِ . اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا إِمامَ الْإِنْسِ وَ الْجانِّ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَ عَلى آبائِکَ الطَّیِّبینَ ، وَ أَجْدادِکَ الطَّاهِرینَ الْمَعْصُومینَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ... ✅ @shebrahimiii | رسانو

هر روز فقط یک آیه برای ارتباط با خدای مهربونمون❤️ می خوایم ختم قرآن بگیریم اون هم با همین یک آیه یک آیه ها 😌✨ روی لینک زیر کلیک کن و یک یا چند آیه بخون👇 https://khatmnoor.ir/khatm/13545 ✅ @shebrahimiii | رسانو

... امروز برای آرامش و صبر دل مادران مینابی، چندتا آیه بیشتر بخونیم❤️‍🩹

#حال_خوب «خوش‌بین» که باشی، انگار دنیا هم باهات مهربون‌تر می‌شه… 🌈 ✅ @shebrahimiii | رسانو

انا لله و انا الیه راجعون روح مطهر فقیه اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) ومرجع عالی‌قدر جهان تشیّع، آیت الله العظمی شبیری زنجانی (قدس الله سره الشریف) به لقاء الله پیوست. عمر بابرکت و زندگی پرافتخار آن مرجع عالیقدر، مشحون از ژرف اندیشی و مجاهدت علمی مستمر و تلاش مخلصانه در حفظ و اعتلای فقاهت اصیل و نشر معارف اسلام و پاسداشت از کیان تشیّع و خیرخواهی و دلسوزی برای مردم بود. ضمن عرض تسلیت این ضایعه جانگداز به پیشگاه مقدس صاحب الأمر حضرت بقية الله الاعظم، عجل الله تعالی فرجه الشریف،و حوزه های مبارکه علمیه و مردم شریف ایران و علاقه‌مندان مرجعیت در همه نقاط جهان، به اطلاع می‌رساند مراسم تشییع و تدفین پیکر مطهر ایشان، متعاقبا اعلام خواهد گردید. دفتر آیت الله العظمی شبیری زنجانی (قدس الله سره الشریف) ✅ @shebrahimiii | رسانو