معذرت می‌خوام اگر خط خوبی ندارم. دعاگوی تک‌تک چنل و گپ‌های داخل تصویر، ممبرها و تمامی کسانی که این پست رو می‌بینن هستم.

خوش‌حال کننده‌ترین چیزی که می‌تونستم ببینم :))))

"شب"

قشنگ‌ترین‌ادیت‌تاریخ :) | @seyedebram |

روز دوازدهم دوری از خونهٔ نه چندان خونه* در هر صورت همه اونجا رو خونه می‌بینن، در حالی که من وقتی می‌بینمش نمی‌تونم باور کنم این خونهٔ منه. خونه قرار بود جایی باشه که آدم‌ها احساس امنیت و آرامش کنن و کنار افرادی باشن که دوستشون‌ دارن و بهشون اهمیت می‌دن و متقابلاً اون اهمیت رو دریافت می‌کنن. الآن دیگه اون خونه و اون شهر برام جای ترسناکیه؛ پر از حسرت‌هاییه که نتونستم جبرانشون کنم و پر از شکست‌هاییه که تمام تلاشم رو کردم تا تبدیل به شکست نشن. دستاوردهایی هم داشتم که خیلی بزرگ بودن ولی اون بخش ترسناکش جدیداً خیلی غالب‌تره توی زندگیم و این اصلاً جالب نیست. خیلی زود قراره به زندگی خودم برگردم و باید تلاش کنم که خودمو به درس‌های به شدت زیادم(از یازدهم متنفرم)برسونم. جایی برای بیرون رفتن ندارم و هوا قراره افتضاح باشه و دوباره به همون غربت و دوری برمی‌گردیم. اما کی اهمیت می‌ده؟ ما انسان‌ها برای همین شرایط ساخته شدیم.

"Game Winner"